Acceptatie

Ken je dat, dat je denkt: Accepteren? Hoezo accepteren? Je kunt toch niet achterover leunen en alles maar laten gebeuren? Nee. Dat is het inderdaad niet! Het accepteren is alles 'wat voorbij komt' accepteren. Jalouzie erkennen en accepteren. Pijn of woede, angst erkennen en accepteren. Onder ogen zien wat 'er is' en niet onder het tapijt vegen, omdat we het niet willen zien... durven ernaar te kijken.
Soms moet je wel. Je kunt heel lang een andere kant op kijken en bepaalde dingen niet willen zien. En precies in dàt erkennen en zien ligt je les. We kijken voor het gemak liever de andere kant op. Maar ja... zo makkelijk komen we er niet van af. Het wil ingezien worden, gezien worden, erkend. Niet zozeer veranderd, maar wel gezien. Geaccepteerd? Geaccepteerd dat het is zoals het is en voelt zoals het voelt. Zo...

Effe een jasje uit...

"Alles komt op het moment dat JIJ er klaar voor bent," zegt Hans de Waard. Mooi. Geen toeval dus, de filmafspraak, die we maken. Ik zeg wel eens tegen mensen: "Het groeit met je mee." Je krijgt wat je aankan, wat bij je past. Wat je uitnodigt ook, wat je wenst - in positieve of negatieve zin.
De wereld is nu al zo enorm veranderd, hoewel het vooral ons eigen bewustzijn is dat verandert. Alles is energetisch, energie, onzichtbaar voordat het zichtbaar wordt. Op dat onzichtbare niveau gebeurt van alles en de kunst is dat te 'zien'. Veel mensen noemen dat nog 'geloven', maar steeds meer mensen nemen het werkelijk waar. 'De wereld van droom en werkelijkheid is dichterbij elkaar komen te liggen, er is niet zoveel verschil meer,' probeer ik het wel eens onder woorden te brengen. Hoe dan ook, je merkt het vanzelf. Probeer dit maar eens: De jassentechniek van Hans de Waard. Komende zondag kun je ook meedoen met de loslaatsessie op afstand.

Angst doorzien

Waar ben je bang voor? Het is de beste vraag die je jezelf steeds kunt stellen. Op elk moment. En dan kun je steeds opnieuw gaan ontdekken dat die angst iets is buiten jouzelf, niet VAN jou. Angst is je tegenstander, die jou in z'n greep kan houden. Compleet gevangen zelfs. Angst is een valse raadgever, pas op hoor.... Angst doet geen recht aan wie je bent, angst haalt je juist onderuit. 

Gisteren kwam ik deze foto met bijgevoegde tekst tegen:

"Angst is een energie die wordt gestimuleerd; angst is een ‘gereedschap’ om te manipuleren en waarmee de onbalans van macht in stand wordt gehouden. Angst is een frequentie." 
(hele artikel vind je hier bij Wanttoknow)

Ik deelde 'm op Facebook. Geen reacties. Terwijl ik toch doorgaans een hoop 'likes' ontvang. Niet dat het daar om gaat natuurlijk, maar wel interessant dat deze dus niet aanslaat. En voor mij juist HET antwoord biedt op alles.

Doorgaans ontvangt men van mij natuurlijk ook positieve teksten, die worden meer gewaardeerd. Waar ik alleen maar blij mee ben, want dat is mijn visie: Voedt het positieve. En zeker niet de angst! ;) 

Maar... Je hebt het wel nodig om 'angst' als fenomeen te doorzien, voordat je vrij kan zijn! Vanmorgen kwam opeens dit uit mijn 'pen' rollen: "Als je de angst doorziet, ben je vrij. Alleen zien we hem vaak niet en heeft-ie daardoor juist een effect op ons. En als je 'm wel durft aan te kijken, kun je de keuze maken: Houden we 'm in stand, blijven we 'm voeden? Eigenlijk zie je 'm dan nog steeds niet. Je ziet een muur. Kijk er eens echt doorheen of overheen. Ga er doorheen. Durf je dat? Dan ben je vrij!" 

That's it! 


PS: kom ik per toeval ook deze tekst nog even ergens tegen, die hier perfect op aansluit:

Angst verlamt ons. We zijn ons niet langer bewust dat we goddelijke wezens zijn. We kruipen terug in de schulp van onze driedimensionale werkelijkheid. We houden op met stromen en voelen ons slachtoffers. We vergeten dat wij de scheppers zijn van onze eigen werkelijkheid. Dat wij die werkelijkheid uitsluitend zelf kunnen veranderen door onsZELF, onze ideeën en onze denkbeelden te veranderen.

JA

Laatst vertelde iemand me dat we, voor we dit leven instapten, ingestemd hebben met onze levensloop. We hebben het zelfs al even voorbij zien komen allemaal, weliswaar in drie minuten – zo vertelde hij – en we zijn akkoord gegaan. Ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat bepaalde dingen mij soms opeens heel bekend voor komen. Alsof ik ze al gezien heb, al beleefd heb. En wat ik ook weet is dat we vrije wil hebben. Dat laatste is zo belangrijk om te beseffen omdat er continue Goddelijke leiding aanwezig is, maar die kan pas actief iets voor je betekenen als je toestemming hebt gegeven. Dat is de cruciale stap om steeds te maken, waarvoor we mogen kiezen en wat zelfs het doel van het leven is: overgave aan de Divine. Aan onze Divine zelf, die een is met alles. Maar hoe zijn die twee te combineren, de vrije wil en de voorbestemming?

Niks is toeval. Het leven ontvouwt zich voor je en alles klopt. Alles sluit op elkaar aan en hangt samen. Je komt geen mens toevallig tegen en alles gebeurt met een reden. Ook dat wat niet leuk is om mee te maken. Juist natuurlijk. Ga maar na, als je dat niet had meegemaakt, was je dan nu waar je nu bent? Was je dan ooit bij jezelf terecht gekomen? Had je dan ooit die keuze gemaakt? Bepaalde momenten zijn cruciaal en ga maar na, het lijkt alsof alles daar op af stevende. Of niet? Op die momenten lijkt er niet zoveel keus te zijn. Het gebeurt. Het leven ontvouwt zich. En je kunt er maar beter ‘ja’ tegen zeggen, dat is een stuk eenvoudiger dan je ertegen verzetten!

Bevrijding

Zoals je een ballon opblaast. Ga door, ga door, ga door en dan: Pats, knalt-ie. Of een puist, die op springen staat, hij wil gewoon knallen, openspringen, ruimte. Of... een rups, die vlinder wordt. Een bloemknop, die openbarst... Zit er dus niet mee als iets ondraaglijk lijkt, de ontlading is nabij. Vechten, vechten, vechten tot je niet meer kan en dan laat je je vallen. De overgave. De totale overgave. Bevrijding!

Weerstand

"Met je weerstand trek je dingen aan," zegt iemand tegen me als ik 'm vraag waarom hij me precies de link stuurt van dat ene stukje film, dat me al diverse malen is toegestuurd en waar ik steeds maar weer geen zin in heb om naar te kijken. Hij vervolgt: "Een van de eerste dingen die ik anders ben gaan doen toen ik mezelf uit mijn jarenlange depressiviteit begon te werken was 'varen op het kompas van mijn weerstand'. Ik koers richting de weerstand, daar ga ik naartoe. Okee, niet altijd direct en in een rechte lijn, dat voelde vooral in het begin te heftig en te gevaarlijk, maar elke keer als ik weerstand tegenkwam maakte ik een mental note: 'dit is iets van mij waar ik wat mee moet, het zit me dwars en het is niet van de ander, ik kom hier op terug'. Ik ben gaan ontdekken dat de mensen die de weerstand bij me triggerden m'n grootste leraren en vrienden waren, waar ik dankbaar voor kon zijn, in plaats van ze alleen maar weg te duwen en uit m'n leven bannen. En vervolgens ging ik er op enig moment naartoe, zocht ik het op, de pijn, de angst, de gehechtheid, de ideeën en zelfdefinities die er in zaten, het lijden. Ik zeg het in de verleden tijd merk ik, maar ik doe het nog steeds, het gaat alleen zo makkelijk en vanzelfsprekend tegenwoordig dat het niet meer voelt als iets dat ik doe (nadruk op de laatste twee woorden, ik én doe)."

Veranderen hoeft niet!

Alvast een klein stukje uit de documentaire-in-wording over de Oneness: Een stukje van het interview met Marijke van Baar, omdat het zo'n verademing is: "Je hoeft niet zoveel te veranderen. Accepteer het zoals het is en het lost zich op..." 



Het mooie is, het werkt ook echt zo. En daarin zit iets heel lastigs, want als je weet dat het zo werkt, kun je weer gaan proberen op die manier zaken voor elkaar te krijgen. Haha, zo werkt het met de mind. Maar toch ook weer niet. Want dan werkt het dus niet. Als je echt de uitkomst los kan laten, dan pas... Alles vraagt je steeds terug naar binnen te gaan, in plaats van de wereld buiten je te proberen te besturen of te veranderen. Het gekke is dus dat accepteren de zaken om kan draaien. Bijna zoiets als 'oorlog accepteren en dan is het vrede.' Ja. Dat is ook zo. In jeZelf!

Verwachting

Vol verwachting keek ik uit naar dit blad: Verwachting.
(Hier te bestellen voor de liefhebbers)

En nog meer naar de bijen en de hommels, die de bloemen op mijn dakterras gevonden hebben! Halleluja! 

Buren en vogels

Die nieuwe heup van Harrie doet het goed. Ik zie hem opeens het dak opklimmen. Hij zoekt z'n logé, een grijze postduif uit Brabant. Z'n oude vijver doet nu op omgekeerde wijze dienst als riant vluchthonk.

Ik herinner me hoe we jaren geleden nog net geen echte dode goudvis, maar een papieren fotokopie in de brievenbus vonden, aangevuld met Harrie's  beschuldiging van moord. We hadden het dakterras schoongespoten...
En nu zal ik heel eerlijk bekennen: toen ontkenden we dat glashard. Hoe kan dat nou dat zijn vissen daar dood van zijn gegaan? Onzin! En om nog eerlijker te zijn: We hadden er niet eens over nagedacht! We hadden gewoon lekker ons eigen terrasje schoongespoten en de consequenties? Geen moment... "Sorry Harrie," zeg ik nu, bij nader inzien.

Ondertussen loop ik even naar beneden voor een kopje koffie en zie alle buren op straat verzameld. Rondom een jonge Vlaamse gaai, die zojuist het nest heeft verlaten, maar nog niet zo goed kan vliegen. Schattig. Ook hoe wij inmiddels alle vogels hier zo'n beetje kennen. Vanmiddag nog hadden twee merels ruzie over een stukje appel op mijn dakterras. De buurvrouw wist te vertellen hoe dat zat: Het was een strenge pa, die z'n dochter maande verderop haar terrein te gaan veroveren.
We zijn inmiddels dus een stuk bewuster en zorgvuldiger. We zaaien ook bloemen voor de bijen, BIJvoorbeeld... En, ook erg interessant: We zijn meer buren, betrokken bij elkaars wel en wee. En dat allemaal middenin de stad! Ook dat zie ik als verschijnselen van de nieuwe tijd, die zich als vanzelfsprekend ontwikkelen. Alles verandert met je mee...

Ons voornaamste zintuig

Voor de gelegenheid 'pik' ik even een stukje uit de nieuwste blog van Piek, waarvoor ik dan ook meteen maar even reclame maak: zie hier, het gaat over - het 'gestuntel' van beginnelingen met - bijen. En dit is het interessante stukje dat ik even wil aanhalen:

"Je gedachtenkracht kun je gebruiken. Ik vertel over Steve Irwin. Als hij een krokodil moest vangen, zei hij altijd tegen zijn medewerkers: ‘Kies iets om aan te denken op dit moment, maar het mag absoluut niet het vangen van deze krokodil zijn.’ Als mensen zich daaraan hielden, ging het goed. Het dier was dan totaal overdonderd door de actie. Dacht iemand toch aan het vangen van de krokodil, dan ving het dier dat op en anticipeerde daarop."

Dat is boeiend, want dat kunnen wij mensen onderling ook. Al zijn we ons er niet van bewust, het gebeurt toch. We kunnen het wel. En ja, misschien wordt daar ook wel eens gebruik of misbruik van gemaakt. Ik herinner me een advertentiejager, die eens naast me zat tijdens een etentje van een bepaald tijdschrift en zich z'n geheim liet ontfutselen: Als hij wist dat mensen hun man of vrouw hadden verloren, belde hij ze juist op, omdat ze dan wel wat aandacht konden gebruiken.

Als we ons eigen zintuig ontwikkelen - dat telepatische of intuïtieve wat we allemaal hebben - en net zoals proeven en ruiken best verfijnd kan worden als je het maar aandacht geeft, zijn we scherper, sterker, onafhankelijker en beschermder. We weten beter wat we 'moeten' doen op welk moment, wat we kunnen verwachten, we voelen aan of de ander z'n bedoelingen zuiver zijn of niet. Nog los van de vraag wat je 'zuiver' vindt natuurlijk, is het soms zo dat anderen alleen geïnteresseerd zijn in jou of je portemonnee als er iets te halen valt voor ze. Zoals de advertentieverkoper. Je voelt aan of iemand oprecht is of niet. Oprecht geïnteresseerd is in jou of niet.

Daarom denk ik dat al die vormen van marketing binnenkort afgeschaft kunnen worden. Ik zit er niet op te wachten automatisch aangemaakte twitterberichten te krijgen of gepersonificeerde mails. Wil jij ook dit of dat, Petra? NEE! Dat wil ik niet!

Je voelt - of je kunt voelen - of een produkt of een dienst met liefde en aandacht is gemaakt of wordt geleverd. Dat is waarmee we deze "crisis" te lijf gaan, met echte liefde, met aandacht, zuivere intenties. We hebben de manipulatie in de gaten, we willen dat niet meer!

Zoals ik al zei: Een revolutie is gaande. Op alle fronten. In Istanbul, in de wereld van plantjes en groente, in de wereld van geld en macht. Power to the people, ja, power to dat belangrijke zintuig, waarmee we onszelf behoeden voor al die afhankelijkheid, machtsstructuren en manipulatie! Wake up, wake 'it' up!

Ben je geïnteresseerd in het trainen van dat zintuig? Laat het weten! Bij voldoende belangstelling organiseert Happy View binnenkort een workshop "ons voornaamste zintuig".

En dat wil jij toch zeker ook lieve Bart, Mira, Jan, Lide, Anna, Merel, Pieter, Kees en ja jij ... (die onbekend wil blijven)...? Of ga je liever naar een training om te leren hoe je mensen massaal je netwerk insleurt met reminders en gepersonificeerde aanbiedingen? ;)

Waarom?

Waarom zou je niet gewoon zijn wie je bent?
Waarom zou je niet gewoon jezelf zijn?
Waarom zouden we spelletjes moeten spelen?
Waarom zouden we niet mogen zijn wie we zijn, zoals we zijn?
Waarom niet de dingen eerlijk en duidelijk zeggen, bespreken, vragen?
Waarom niet elkaar vertrouwen, begrijpen, open zijn?
Waarom dat hele spel?

Waarom niet gewoon zijn wie we zijn? 
Waarom niet mogen voelen wat we voelen?
En duidelijk zeggen wat we bedoelen?
Hoezo zouden we bang moeten zijn voor elkaar?
En waarom voor onszelf?
Waarom voor het leven?
En waarom voor de dood?

Als we allemaal één zijn, elkaars spiegel zijn...