Compassie

Sneeuw met Pasen? Is dat niet grappig? De warmte komt van binnenuit. Om dat te ontdekken is het zo koud!

Luister naar je hart en het wordt warm in deze kille wereld. Vanuit het hart worden mooie nieuwe creaties geboren, de nieuwe jij: vrij en creatief, blij en onschuldig, wat heb je te delen met de wereld?

Zoals ik eerder deze week beschreef, vroeg ik me af wat het antwoord was en is op die ongelijkwaardigheid in de wereld, die zo fascinerend door de VPRO in beeld werd gebracht. Globaal bekeken zou je het kunnen zien als onderdrukking, een totaal scheefgegroeide, harteloze situatie. Uitbuiting, grote delen van de mensheid ontkend in hun waarde, de werkelijke waarde die niet gezien en niet gerespecteerd wordt.
Stel je nu eens voor dat deze hele wereld een mens is. EEN mens. Dan is er iets helemaal scheefgegroeid in deze ene mens. Deze mens heeft een deel van zichzelf ontkend, het heeft z'n hart verwaarloosd, op slot gezet, er muurtjes omheen gebouwd, slimme trucen verzonnen om 'belasting' te omzeilen? Om z'n eigen hart te omzeilen, om zich te verdedigen tegen indringers, hoezo delen? Verdedigen! Ongrijpbaar zijn. Er is grote armoede als er geen compassie is.
En stel je nu eens voor dat wij allemaal dat ene mens zijn. Dan hebben we dus eerst compassie nodig voor dat deel in onszelf dat ontkend is. Dat aandacht vraagt. Als wij de muurtjes rond ons eigen hart afbreken en daarmee ook al ons commentaar op onszelf en de wereld om ons heen, dan worden we zachter. Liefdevoller. Dan durft ons gekwetste, onschuldige innerlijke kind weer tevoorschijn te komen, dan durft het weer te spelen. En het is in de eerste plaats aan onszelf om dat kind weer te vinden, ernaar te luisteren, 'm de vrijheid te geven, het vertrouwen te geven. Hij of zij mag zijn wie hij of zij is, wij zorgen voor hem of haar. En we spelen met de andere kinderen. We troosten elkaar en accepteren elkaar, we zijn blij met elkaar en we houden van elkaar. In alle vrijheid en speelsheid. Als we dat doen in onszelf, voor onszelf, dan gebeurt dat ook wereldwijd. Dat is aan het gebeuren.

Een van de meest boeiende ontdekkingen vond ik deze week om erachter te komen dat we ook elkaars - al dan niet verwaarloosde - innerlijke kinderen zijn. Kan je je voorstellen dat die huilbaby bij de buren een krijsend innerlijk kind van de moeder is dat aandacht wil? Liefde wil? Zij kan dat pas echt oprecht en onvoorwaardelijk bieden als ze naar haar hart luistert en dat kind in haarzelf kan troosten. De zoon die levenslang de waardering van z'n vader blijft zoeken, de waardering die het de vader weer ontbrak voor zichzelf omdat zijn eigen vader... Stel dat die zoon de omslag maakt en het deel in zichzelf erkend dat erkend wil worden, dan krijgt ook de vader dat deel van zichzelf terug en schuift er in hele hele universum iets op z'n plek, bij wijze van spreken. In relaties worden al deze delen van onszelf getoond of getriggerd om tot heling te komen, heelwording, eenheid. Snap je de eenheid van het geheel? En toch hebben we ons eigen deel te doen en niet dat van een ander! Die ander komt het ons laten zien. That's all.

Ik herinner me hoe ik met Piek de stal inging van de stier, die daar gevaarlijk tekeer ging. Een jonge stier was het nog. Hij wilde zich waarmaken, z'n potentie tonen. Hij kon met gemak al die koeien dekken. Op zich niks kwaads aan die stier, we konden er om lachen. Maar hij zat wel achter een hek en kon geen kant op, wilde maar al te graag graag losbreken. Je zou er bang van kunnen worden, je kunt het ook agressie noemen. Ja, wat gebeurt er als de natuur, de ware aard (ook van mensen) onderdrukt wordt? Dat wil eruit barsten, het levert ook agressie op.

Je kunt je voorstellen dat het bij mensen ook leidt tot agressie. Soms naar buiten toe, maar ook naar binnen toe. Ook naar jezelf. Over het algemeen laten mannen meer de naar buiten toe gerichte kant zien en richten vrouwen het meer naar binnen, maar in feite gaat het samen. Want agressie naar anderen toe is ook agressie naar jezelf toe.

Dus wijs niets of niemand af, oordeel niet te snel, maar onderzoek eens - met compassie - wat in jou gezien wil worden, in plaats van afgewezen. Achter alle hardheid schuilt zachtheid. Huilt zachtheid...

Tot het is bevrijd. Das een eitje dat we allemaal te pellen hebben, mooie klusje voor de Pasen! ;)
Ik hoor de baby bij de buren nu opeens kraaien van plezier.
En het zonnetje begint ook alweer te schijnen!

PS: Ook erg interessant in dit verband: dit artikel van Pamela Kribbe.

Juich het toe

When you are not aware of the truth, you react. (Sri Amma Bhagavan)

Soms vergis je je en denk je dat je afhankelijk bent van je omgeving, van externe factoren. Dat is een misverstand. Iets om te ontdekken, want wij zijn scheppers en onze omgeving reageert op ons. Daarom is het zinvol om soms eens een stapje terug te doen en om je heen te kijken. Zie je een terugkerend verschijnsel? Wat wil dat je vertellen?
Zo kan er wel eens iets in de lucht hangen en niet echt tot bloei komen. Dan kun je je afvragen: Heb ik hier wel een duidelijke beslissing in genomen? Twijfel ik soms? Wat zou ik willen? Als je een heldere intentie neerzet, moet je eens opletten wat er gebeurt.
De twijfel is interessant om te onderzoeken, want daarin ligt een groeimogelijkheid. Twijfel vraagt om het maken van keuzes. Ja of nee? Wat wil ik? Het in het midden laten maakt je afhankelijk - zo lijkt het. Je laat het dan over aan ... iets wat dus niet kan. Want 'het' reageert op jouw wensen. Vraag je dus af wat je wilt. En of je zeker weet dat je dat wilt. Geen halve beslissingen, maar hele nemen.
Dus als je de twijfel onderzoekt kom je bij afhankelijkheid terecht, die geheel onterecht is. En bij angst. Je twijfelt of iets kan, of jij het kan, of het mag misschien, maar de vraag is alleen maar of je het wil en toestaat. Of je gelooft in jezelf en je mogelijkheden.
Zo kan ik wel eens terugdeinzen voor mijn eigen creaties. Soms komt de stroom opeens zo hard op gang, dat het is alsof ik middenin een waterval zit en dan roep ik snel: Ho, stop. Waarom? Omdat ik het niet bij kan houden en niet weet waar we heengaan. Dat is angst en die mag weg. Ik hoef het niet te weten. Ik hoef de boel niet stil te zetten. Vertrouwen... meestromen. En ervan genieten! Verwonderd om je heen kijken, juichen en dankbaar zijn. Vier het leven. En laat het gebeuren, laat het je verrassen! Kom maar op! Juich het toe. We creëren zelf, dus laten we er toch vooral een feest van maken!

Spiralende tijd

Nu ga ik eens iets proberen te verwoorden, wat bijna onmogelijk lijkt. Het gaat over het begrip 'tijd' en hoe dat is veranderd in mijn beleving. In plaats van een streep (lineair, noemen ze dat) is het rond en niet gesloten rond, maar een spiraal. Neem een bepaalde gebeurtenis. Die herhaalt zich steeds op verschillende manieren, nooit hetzelfde. Het laat steeds weer nieuwe lagen zien. Het breidt zich uit, groeit, wordt weider en weider. Het wordt een geheel, als je het ziet, maar het was al een geheel. En als je in een van die 'perkjes' een stap opzij zet, zie je al die andere perkjes ook vanuit een andere hoek.
Als je nu iets oplost, loslaat, heelt, in je beleving dus, verandert het in het hele veld. Als een karmisch patroon zoals "schuld" zich nu in jou oplost, lost het ook alle gevolgen daarvan op in dit leven en alle vorige levens. Maar als ik het weet op te lossen, kan het zich ook voor jou oplossen. Het pad is gebaand. Niet alleen door mij natuurlijk, gezamenlijk banen we die paden. Daarom kan verandering opeens heel snel gaan. Het voorbereidende werk is al gedaan. Als ik een bepaalde schuld bij iemand weg haal, omdat mijn blik weider is geworden en ik zie dat het niet over 'schuld' gaat, maar over gezamenlijke ervaringsprocessen, dan verlos ik diegene er ook van. Maar het vraagt me wel eerst mijn eigen "schuld" weg te nemen. Is dat nog te volgen?
De hele wereld is in mij en een ander beschuldigen is mezelf beschuldigen. Alle hardheid in onze oordelen naar anderen toe, is hardheid naar ons ware zelf. Het onschuldige kind in ons dat gezien wil worden, liefdevol omarmd wil worden. Zich verstopt heeft, omdat ie zich niet veilig voelde in die harde oordelende wereld. Als mijn blije, vrolijke, liefdevolle onschuldige innerlijke kind door mij volledig geaccepteerd en omarmd wordt, hoeft de 'boze buitenwereld' mij niet langer meer de ongevoelige, kritische afwijzing te reflecteren. Als ik liefde, begrip en respect heb voor mijzelf, heb ik dat ook voor anderen en hebben anderen dat voor mij. Het ontwikkelt zich van binnenuit.

Een voorbeeldje. Als ik nu het gevoel heb dat iemand mij afwijst, dan gaat dat niet over diegene. Dan komt diegene me laten zien op welk punt ik mijzelf afwijs. Tegelijkertijd 'vertolk' ik het afgewezen deel van die ander door zichzelf. Het lijkt over mij en die ander in het nu te gaan, maar in werkelijkheid gaat het over eerdere situaties. Delen in onszelf die we als kind al hebben afgewezen omdat ze afgewezen werden. Ook dat was onze beleving en niet de bedoeling, onze opvoeders wezen ook weer een deel van zichzelf af, wat weer een herhaling was van hun eigen geschiedenis. Waar in dit verhaal kun je dan nog spreken van schuld?
Maar als we het weten, kunnen we onze verantwoordelijkheid nemen door onvoorwaardelijk van onszelf te houden. En wat zal er gebeuren als ik dat afgewezen deel van mijzelf nu omhels en onvoorwaardelijk lief ga hebben? Geef het tijd, ronde tijd, om zich te herstellen. Als ik met mijn aandacht dit gedeelte nu niet meer opzij zet en verwaarloos, maar als een Rumi bij me draag en koester, verzorg en liefheb, dan zal de spiralende tijd ondertussen alle gevolgen uit het verleden helen en onontkoombaar effect hebben op alle betrokkenen in het heden en vervolgens hun verleden helen. Wat is dan nog toekomst?
Helen, heel worden. Een geheel worden. Eenheid. Uiteindelijk zal daar geen tijd meer zijn. We bewegen door de tijd om het proces te ontrafelen, waar we allemaal deel van zijn. We komen voort uit de eenheid, waar geen tijd en plaats en afstand is. Dat is het bewustzijn, dat is in ons allemaal de kern. Eenheid is eenheid. Dus is de afgescheidenheid schijn, een beleving. En in die beleving zit de spiraal die steeds weider wordt en meer zicht geeft en ons uiteindelijk het geheel weer laat zien. Tot het zelfs geen spiraal meer is. Maar meer een lichtbundel. Gaat licht in een rechte lijn? Of verspreidt het zich?

De eenheid is een eenheid vanwege Liefde. Liefde is wie je bent, wat je mag toestaan. Aan jezelf. Onvoorwaardelijk. Dat heelt en dat maakt er een geheel van. Het bestaat niet dat je van anderen kunt houden ten koste van jezelf. Of andersom. Het gaat samen. Het is een geheel. Verbonden door Liefde.
Hoe meer wij zelf die Liefde zijn, hoe krachtiger lichtbundels we zijn.

De Ali B methode

Wat een kracht, eerlijkheid, eigenheid, humor en wijsheid: Ali B. Ik ben al langer gecharmeerd van hem, omdat hij zo open is, lef heeft en vanuit z'n hart reageert op zaken. Nu stond hij opeens op een theaterpodium en beantwoordde vragen van mensen. Hij had een zakdoekje nodig van het publiek omdat hij met tranen in z'n ogen vertelde hoe z'n moeder reageerde toen hij haar vertelde dat hij verslaafd was aan gokken en aan wiet: "Waarom heb je mij dat niet verteld, ik ben je moeder. Ik kan je helpen." Daar was hij zo van onder de indruk dat hij haar advies opvolgde en naar een tante in Marokko ging. Bijna ging het daar weer mis, maar, zo vertelt hij op een erg komische manier, hij riep Allah maar eens te hulp: "Geef mij de kracht en de moed..." Hij wachtte, nee, er gebeurde niks. Maar even later wel. Hij hoorde een stemmetje vertellen dat hij een computer was en dat er bepaalde programma's draaiden (verslavingen). Maar als hij ze eruit gooide zou hij leeg zijn. En aan een lege computer heb je niks. Dus? Moest je meteen nieuwe programma's installeren. Het tegenovergestelde. En zo leerde hij dat als je iets niet meer wilt, je je op het tegenovergestelde moest richten. Niet vechten met het donker, gewoon het licht aandoen. Dat is het geheim van zijn succes. En sindsdien kwam het allemaal op z'n pad, op een wonderbaarlijke manier. En hij zei er 'Ja' tegen.

Dat dit is uitgezonden bij de Tros op prime time betekent dat een heel groot publiek het heeft gezien. Dat is goed nieuws! Echt de moeite waard om even naar te kijken!

Een eerlijke wereld

Waarom kijk ik hiernaar, terwijl ik de eerste ben om te roepen dat je je moet richten op wat je wel wil in plaats van op wat je niet wil? Terwijl ik graag verkondig dat je jezelf beter kunt voeden met positieve informatie?
In De slag om Nederland zie ik hoe managementgoeroe Kets de Vries topbestuurders omschrijft als narcisten, die uit verveling gewoon wat andere bedrijven 'pacmannen'. Verbijsterend - ook voor hem - dat een van deze grote jongens hem eens vroeg: Hoeveel is genoeg? Het is namelijk nooit genoeg. Het gaat om meer, meer, meer, altijd.  De 'graaicultuur' wordt dat ook wel genoemd.
Daar doet Tegenlicht nog een schepje bovenop door belastingparadijzen bloot te leggen. Grote ondernemingen weten haarfijn te schuiven met winst en verlies en kunnen zo bijvoorbeeld tien jaar in Afrika bivakkeren zonder belasting te betalen of een gunstige regeling treffen in Nederland om ondertussen de belasting te ontduiken in eigen land. Slimme fiscale manipulatie. Accountants bedenken het, overheden werken er of aan mee of hebben er geen vat op.
Fascinerend vind ik het. Ik kan niet anders zeggen. We vervullen allemaal een rol in het geheel. En die personen staan niet op zichzelf. Er is een systeem, waar wij ook deel van uitmaken, dat dit mogelijk heeft gemaakt. Zij laten zien wat wij laten gebeuren. "Je krijgt de leider die je verdient," zegt Kets de Vries ergens. WE zijn hier met z'n allen verantwoordelijk voor. En we weten ook dat er door velen aan meegewerkt wordt, omdat ook zij er beter van (denken te) worden.
Een mevrouw die op Europees niveau probeert het recht te laten zegevieren, merkt op dat ze hoopt dat het volk in opstand komt. Is dat de oplossing? Ik weet het niet. Dat het allemaal openbaar wordt wat er gebeurt is goed. Maar we moeten ook nadenken over hoe het anders kan. Hoe we dit 'systeem' kunnen omvormen. Dat het niet werkt is duidelijk. Natuurlijk raakt het uitgeput, natuurlijk is er een crisis, dit is niet de weg. Het is een doodlopende weg.

Oplossingen liggen op een ander level. Niet in de strijd. Niet in het aanvechten. Niet in het oordelen. Niet in het slachtofferschap en het beschuldigen of schuldig voelen. Het eenheidsbewustzijn breidt zich uit en daarmee verdwijnt dit allemaal uiteindelijk. Tegelijkertijd zijn wij de verandering. Dus we kunnen alvast aan de slag. We hebben een heel ander systeem nodig, een eerlijker verdeling, geen pyramides, geen machtsstructuren zoals deze. Wil je een oplossing, dan moet je kijken naar hoe het anders kan. Hoe wij allemaal zelf onze eigen verantwoordelijkheid kunnen nemen in het opbouwen van iets nieuws. Want "wij" zijn toch zeker met veel meer? Willen we de produkten van deze grote jongens nog afnemen? Zullen we met z'n allen eens de kleine boeren en kleinschaliger initiatieven gaan steunen? Geen gevecht met het oude, terug naar de basis. Kleinschalig, eerlijk, samenwerking, respect voor de natuur, voor elkaar, tja... was er maar ergens een eiland waar we gewoon opnieuw konden beginnen!
En dan? Wat denk je? Zouden we dan niet weer binnen de kortste keren....? Ja, het vergt ook van onszelf een omslag. In bewustzijn, in onze houding, in het denken in 'samen', in het genoeg-principe, hoezo hebben we steeds meer nodig? Het gaat om de kwaliteit, niet om de kwantiteit. Het vergt van iedereen een andere houding.

Een ding weet ik wel: het oude systeem is klaar. Er zijn al heel veel nieuwe initiatieven, overal in de wereld wordt al gewerkt aan vernieuwing. Samen eten, delen, uitwisselen, gezamenlijk iets aanpakken, oplossen. Het gezamenlijke belang is in het belang van alles en iedereen. Steeds meer mensen begrijpen dat, weten dat en doen daar iets mee.
Daarom kan ik hier wellicht ook nog met plezier naar kijken. De verandering komt van ons. Van jou en mij. Van iedereen. Dit is een vorm van wereldslavernij, waar we aan kunnen ontsnappen en dat gaan we ook doen. We worden wakker. En, dat is het mooie: Wakkere mensen maken andere mensen ook wakker. Het gaat nu eerst om onze eigen kracht, onze eigen talenten, ideeën, creatieve oplossingen, een nieuwe manier van denken, bewustwording. Zelf ook uit de strijd stappen. We zijn geen slachtoffers. Want... als we weten wat we niet meer willen, kunnen we ook bedenken wat we wel willen! Dus alles wat je onderweg tegenkomt wat je boos, opstandig of verdrietig maakt: Zie het als een opstapje. Een uitdaging.

Je kent het geheim: Blijf gericht op het doel!
WIJ geven de nieuwe wereld vorm, mensen zoals jij en ik.

PS: Dit was zomaar opeens bericht 1111, dat belooft wat! 

Follow the flow

"Je moet gewoon zorgen dat je je goed voelt," zegt de 'echte Inka' Alma, die we tegenkomen in de stad. Alma tegenkomen is nooit toeval. Sommige mensen kom je altijd op bepaalde momenten tegen. Met de hele wereld - samengevat in tientallen kranten - onder handbereik hebben we, collegablokker Peter de Kock en ik - net uitgebreid geëvalueerd hoe ingenieus het universum te werk gaat bij het vervullen van onze wensen. En Alma, die daar niet bij was, heeft daar dus maar één zin voor nodig: Je goed voelen.

Hoe doe je dat? Allereerst jezelf toestemming geven daarvoor. Verder genoeg bewegen, genoeg water drinken, gezond eten en doen waar je je goed bij voelt. Als ik bijvoorbeeld een dag niet schrijf, voel ik me minder goed. Als ik schrijf ben ik in mijn element. Mijn lijntje staat open, het stroomt. Ik ben aangesloten op de bron van creativiteit en voed mezelf daarmee. Het wil binnenstromen, maar ook uitstromen. Dat geldt eigenlijk voor alles, wat het ook is. Boodschappen die sommigen van ons ontvangen willen gedeeld worden met anderen. Dat houdt de stroom op gang.

Als de boel stagneert, voelen we ons minder goed. Leven is bewegen. Het is niet zo belangrijk dat je precies weet waar het naartoe beweegt. Het is belangrijker dat je de flow volgt. Waar die ook naartoe leidt. Follow the flow. Als je daarover na gaat denken of zelfs gaat piekeren, hardnekkig probeert een doel te bereiken, grijp je het teveel vast en geef je het universum weinig kans jou die flow aan te bieden. Zit je er in, gaat het eigenlijk vanzelf. En als je je goed voelt, zit je er vanzelf in.

De wegen van het universum zijn ondoorgrondelijk, maar zeer creatief. Het is alsof er altijd een grotere bedoeling achter zit. Een situatie, die op het eerste gezicht niet bepaald een vervulling van je wensen lijkt, is dat misschien toch, al overzie je dat nog niet. Dat vraagt dus om vertrouwen in het proces. Weten dat alles een doel heeft. Niet schrikken, niet denken dat je verkeerd hebt besteld, doorgaan en er op vertrouwen dat het een bedoeling heeft. Als je niet begrijpt wat een situatie te betekenen heeft, vraag het. Het antwoord komt vanzelf. Dat is trouwens ook een van mijn lievelingsbezigheden: Een vraag de lucht ingooien en het antwoord opvangen.

Wij zijn als mens altijd beperkt in het zien van wat er allemaal mogelijk is. En die beperking kan huivering opwekken en tegenwerking. We doen dan niet mee. We schrikken terug. Stagnatie... Dat is jammer. Want je kunt ervan uitgaan dat er nooit iets op je pad komt wat je niet aankan. En je kunt zelfs vragen of het op zo'n manier komt dat je het begrijpt en kunt behappen. Maar... je krijgt ook altijd je eigen beleving teruggespiegeld. Dus als jij denkt dat het niet lukt of moeilijk is... bestel je dat! Ik zou zeggen: maak er een eenvoudiger bestelling van dan! "Ik wens dat ik me goed voel", bijvoorbeeld. Dan gaat de rest vanzelf!

Look into the dark and it becomes bright.

Look into the dark and it becomes bright.

Terwijl ik naar het stukje over licht en donker keek van Gregg Braden (zie filmpje op m'n vorige blog, op ongeveer op 1 (uur) 27) ging me een lampje branden ;) Het is een vraag die ik mezelf ook regelmatig heb gesteld, maar dan een beetje anders: Waarom is er eigenlijk donker? Waarom moet dat er zijn? In the end is dat er dus niet, daar kom je dan uiteindelijk op uit. Hij ook, maar op een andere manier. Kijk zelf maar.

Wat ik opeens begreep is dat er zonder het donker helemaal niks gecreëerd kan worden. Als er alleen maar licht is, kan je niks onderscheiden. Het donker heb je nodig om te kunnen onderscheiden, niet alleen licht en donker, maar natuurlijk ook alles daartussenin. Alle kleuren en alle grijstinten. Hoe levendig en leuk is dat? Kijk in het donker of liever gezegd: Durf te kijken en zie dat er iets ontstaat, iets zichtbaar wordt. Look into the dark and it becomes bright.

Wat wij juist hierin kunnen ontdekken is dat wij de creators zijn. Wij kijken en wij zien en onze perceptie bepaalt wat we zien. Wij zijn de bron, onze perceptie kleurt het beeld. Hoe kan je je ooit identificeren met het donker? Je kent het niet en zodra je ernaar toe gaat, breng je licht. Je bewustzijn is het licht. "Look with the eyes of love," en je maakt een mooiere, zachtere, liefdevolle wereld.

We kunnen bang zijn voor het donker en het willen vermijden, ertegen vechten, maar je kunt ook zeggen: Het donker is dat wat nog niet gezien is. Ook in jezelf. De delen die nog niet gezien zijn, zijn de delen die nog in onwetendheid verkeren. Pijn, verdriet, frustratie, ze kunnen een eigen leven gaan leiden of eigenlijk 'lijden' omdat ze het licht van de waarheid nog niet hebben gezien. Kijk ernaar en het kan genezen. Kijk ernaar met liefde en compassie en het wordt lichter. Niet kijken naar de angst houdt de angst actief, angst is hetzelfde als donker. Angst is de afgescheidenheid zelf. En de afgescheidenheid is de illusie, waarmee we leven of leefden. We zijn niet afgescheiden van het licht, van de Goddelijkheid, van de bron. We zijn Dat en hoe zouden we dat anders ooit kunnen ontdekken?

Bewustwording is het ontdekken van je eigen kracht, je eigen scheppingskracht. Met je intentie, met de manier waarop je er naar kijkt, met je oordelen en overtuigingen ook, kleur je je eigen werkelijkheid. Ik zou zeggen: Burst your Love and Light into all the dark area's, of dat nu in jezelf is of om je heen. In feite maakt dat niet uit. Het heeft effect op allebei tegelijk.

diverse lagen van spiegelen

Volgende onderwerp: oordelen. Kennelijk worden alle karmische patronen diepgaand uitgespit. Hoe is het mogelijk niet te oordelen, kan je je afvragen. Als je iets meemaakt wat je raakt, is het dan niet logisch dat je daar meteen een oordeel over hebt? Wat je met een oordeel doet is het buiten de deur houden, heb ik gemerkt. Maar als je naar het oordeel gaat kijken, wat kom je dan tegen? Stukjes van jezelf die opengebroken willen worden. Met maar een doel: Eenheid, de heelheid in jezelf.
In deze video behandelt Gregg Braden 7 verschillende lagen van spiegelen. "Als je zeker weet dat deze persoon of deze situatie niet iets van jou op dit huidige moment spiegelt, vraag je dan eens af of dit je oordeel spiegelt," is de tweede laag.
Het is een lang verhaal, teveel om in een keer te bekijken en tot je door te laten dringen, maar zeer de moeite waard. Hij haalt veel voorbeelden uit z'n eigen leven aan om het te illustreren. Waar het op neerkomt is dat niets zich voor niets vertoont of op je pad komt. En wat helemaal interessant is: Als je het ziet, lost het zich op - op alle fronten tegelijk. Het hoeft er niet meer te zijn. Zo kunnen er bijvoorbeeld drie verschillende mensen of situaties komen opdoemen in je leven om allemaal dat ene aspect te laten zien, wat gezien wil worden. Poppetje gezien? Okee, kastje dicht.

Golven

Vandaag schijnt een 'poortdag' te zijn. Weer een stukje sluier schuift opzij. Lekker laten golven, al die golven die binnenstromen...  

Denken in 'we'

Socrates zei het dus al, dit is het antwoord op alles: Vecht niet tegen het oude, bouw aan het nieuwe. Samen ergens voor of tegen vechten, lijkt misschien wel vaak te werken. Het schept wellicht een sterke band onderling omdat je samen ergens tegen vecht... maar het werkt niet. Vaak zie je vroeg of laat dan ook juist weer verdeeldheid ontstaan binnen de strijdende 'eenheid' omdat het op het level van strijd blijft hangen. Samen werken aan iets nieuws, dat werkt. Bouwen aan het alternatief. Uit het level van de strijd stappen. Daaroverheen kijken. Hoe doe je dat? Door jezelf opzij te zetten. Het gaat niet om jouw belang. Jouw eigen 'kleine' belang lijkt misschien waar het over gaat, maar het gezamenlijke belang wat overkoepelend is, is altijd ieders belang. Dat kan niet anders. Dus daar kun je nooit de dupe van worden. Eigen belang is eigenlijk heel kortzichtig. Je denkt dat je moet vechten als je ervan uitgaat dat er tekort is. Dat jij benadeeld wordt. Dat je tegenstanders hebt. En dat is een kortzichtig perspectief. Dat is het oude bewustzijn, waar we als mens op zich niets aan kunnen doen, we wisten niet beter. Maar zodra je het weet, kun je daar uit stappen, kun je meer gaan zien, het grote geheel gaan zien. En dan kan je ook zien dat alles verband houdt met elkaar. Een strijd die jij voert met iemand is klaar als het in jou klaar is. Daarmee beëindig je 'm, je schakelt als het ware de tegenstander ook uit. Die er dus eigenlijk helemaal niet is, behalve in jouw perceptie. Je kunt 'm zelfs creëren. Of hij komt jou dienend op je pad om je te laten zien welke innerlijke tegenstander jij nog hebt uit te schakelen. Een gedachte, een overtuiging, een angst. Uiteindelijk is het altijd een angst. En het is de angst die ons afgescheiden houdt van elkaar, van de eenheidsbeleving. De eenheid is er al, onze beleving daarvan groeit. Zodra je de dingen niet meer persoonlijk neemt, stap je uit dat level van strijd. Denk in 'we', want 'we' bouwen met z'n allen aan een nieuwe wereld.

Jezelf bevrijden

Hoezo 'moeten' we het toch steeds hebben over creëren en manifesteren? Nou, dat zal ik je vertellen: Omdat we dat continue doen, ook als we ons daar niet van bewust zijn!

Zo komen alle onderwerpen bij elkaar, waar ik het regelmatig over heb. De spiegels die we voor elkaar zijn, alles wat je beleeft, elke situatie waarin je je bevindt, het vertelt je allemaal iets over jezelf. En pas als je dat ontdekt, in jezelf, wat dat is, dan verandert er iets. Moet er dan wat veranderen? Ja en nee. Het moet niet, het verandert continue. Het leven is een en al beweging en het doel is bewustwording. Van jezelf. En alles helpt je daarbij. Leuk of niet leuk, dat maakt niet uit.

Maar we maken allemaal dingen mee die we niet leuk vinden. Die zijn er niet voor niets. Die hebben ons iets te vertellen. Bijvoorbeeld dat je je teveel zorgen maakt over iets - bijvoorbeeld: je gezondheid, je financiële situatie, je relatie(s) - en dat je daarmee juist dat creëert wat je niet wilt. Er zit angst achter - anders zou je je geen zorgen maken - en het doel is dat je die angst opheft.

Daar waar angst het zicht belemmert, wordt de waarheid niet gezien.
Angst is de afscheiding.

Het feit dat mensen de angst ontkennen (waarover ik me zo verbaas) betekent dat ze de angst niet zien. En dus ook de waarheid niet zien. We zijn de waarheid aan het ontdekken. Elk stukje angst dat je ontmantelt neemt een deel van de sluier weg, die ons zicht beperkt.
Alle beperkingen zijn angsten, alle angsten zijn beperkingen. Daar waar angst is, is het niet vrij. Daar kan het Goddelijke niet naar binnen. Natuurlijk zijn er vele grijstinten tussen donker en licht, dus elk glimpje licht zal uiteindelijk z'n weg wel vinden...

Maar hou je krampachtig vast - controle, willen beheersen, zo moet het, zo hoort het, dat moet er gebeuren, ik wil zus, ik wil zo, zelfs 'ik wil loslaten' - dan hou je de deur gesloten. Vertrouwen is het werkelijke loslaten en dat is iets heel anders dan willen. Het is voelen, toelaten, niet met je hoofd, maar met je hart. Dat is dus - alweer - de overgave. Aan dat wat het verstand niet kan beheersen en controleren. Je kunt het niet afdwingen, je kunt het niet doen, alleen beseffen en zien, waarnemen.

Als iemand een opmerking tegen mij maakt, die ik vervelend vind, kan ik daar overheen stappen. Maar helaas, hij blijft me lastigvallen tot ik ernaar wil kijken. 'Okee, goed, vertel maar, wat vertelt dit me over mezelf?' gooi ik dan als vraag in de lucht. 'We hebben hier te maken met een volkomen onterecht schuldgevoel' laat het me dan zien. Als ik er zelf over na zou gaan denken, zou ik hele ingewikkelde constructies vormen over mijzelf en die ander. Op deze manier wordt het heel snel helder. Ik kan ernaar kijken, het waarnemen, het zien. Het wil gezien worden. Dan kan het zichzelf oplossen. En ik ben weer een stukje vrijer, lichter geworden. Er is weer een stukje sluier opgelicht. Ik hoef alleen maar mee te werken. En eigenlijk heb ik geen keus. Want het zou zichzelf blijven creëren, steeds opnieuw in verschillende vormen, tot ik 'm had gezien.

Wat dus interessant is, in het proces van creëren, is of je wilt zien wat je zelf creëert. Wil je dat niet zien of niet weten - wat voor mijn bloglezers inmiddels vrijwel onmogelijk is geworden ;) - hoe los je dan iets op? Dat kan alleen via jezelf. Je kunt alleen jezelf veranderen. En daardoor word je steeds vrijer. En dat is fijn! Jezelf bevrijden is het mooiste wat er is. Dan kun je gaan scheppen vanuit vreugde en vrijheid. En dat mag!

Ook hier zit een ballast van schuldgevoel op, weg ermee. Het mag! En wat je in het verleden (mede-)gecreëerd heb, daarover hoef je je ook niet schuldig te voelen! Dat was het leerproces. Een heel nuttig proces, waarover je geen oordelen hoeft te hebben. Geef jezelf toestemming om te leren, te groeien, jezelf te bevrijden en opnieuw te scheppen. Ongelimiteerd. Dat is vrij zijn.

De Goddelijke Wil

Beperkingen die je opmerkt tijdens het scheppen zijn het onvermogen om in te gaan op de Goddelijke wil. (zie vorige bericht)

Het zijn dus onze eigen barrières. Wij werpen ze zelf op. Onze vrije wil zit ons wat dat betreft dus vooral in de weg. Maar het is net zo goed vrije wil om te zeggen: Los de barrières maar op. Dit is dus de essentie van de vrije wil: we geven hem op, we geven hem over aan de Goddelijke wil. We beseffen dat het Goddelijke, de Goddelijke wil het beter weet en beter voorheeft met ons dan wijzelf. Zodra wij het gaan bedenken, denken we in bezwaren en tekorten. Zo 'denkt' de Goddelijke wil helemaal niet. Die denkt helemaal niet, die creëert en wil als LICHT doordringen. Hij wordt alleen niet overal toegelaten. Wij bepalen of we hem toelaten. Wij hebben de vrije wil om 'm toe te laten. Om te zeggen: Ik ben bereid om het licht te ontvangen. Ik offer deze situatie aan het Goddelijke, want ik kan het zelf niet. En vaak moeten we ons daarvoor eerst op een doodlopend pad bevinden, voor we geen andere uitweg meer zien. Dus het beste wat je dus met je vrije wil kan doen is hem inleveren en overgeven aan de Goddelijke wil. "Ik ben bereid," zeggen. En dat is moeilijk als je alles graag zelf in de hand wil hebben. Daar vertrouw je niet zomaar op. Dus moet je het eerst ervaren. En dan kom je er achter dat het werkt. Dat het Goddelijke het beter weet en kan en dat het je alleen maar helpt. Je zet jezelf opzij. "Offer alles," is de boodschap van moeder Meera. Dat vraagt om nederigheid in ons. En wie is daartoe bereid? Vandaar al ons verzet tegen het Goddelijke. Maar komt dat niet vooral voort uit het misverstand dat we dan niet krijgen wat we willen? Of misschien ons idee dat we het niet waard zijn? Dat het Goddelijke niet doet wat wij wensen en nodig hebben? We vertrouwen dat niet zomaar. En daar ligt onze angst. Die angst die alles moeilijker maakt dan nodig is. Ben je bereid die angsten los te laten? Pas als wij onze grip loslaten, kan het Goddelijke aan het werk voor ons. Dat is een hele stap. Dat is overgave. 

En het mooie is: Het is ja zeggen tegen je zelf, terwijl je tegelijkertijd jezelf buiten spel zet. Je hoeft het niet zelf te doen. Niet zelf te bedenken. Geef gewoon toestemming en vertrouw. Het is het Goddelijke in jou wat je toestemming geeft, het is erkenning van jezelf, van je eigen Goddelijkheid. Belief it or not, maar onze werkelijke Zelf is EEN met het Goddelijke. Die heeft geen eens gedachten nodig. Die weet het al. Die weet en is er, op elk moment, in elke situatie. Je daaraan overgeven maakt alles zoveel makkelijker. Maar het is wel een bewuste keuze, een beslissing, de bereidheid om los te laten en het over te laten aan DAT. Die keuze moet je steeds opnieuw maken, tot het vanzelf gaat en het helemaal gewoonte is. Dan hoef je je helemaal nergens meer zorgen over te maken. Je BENT.  Punt.

I am. 
 
PS: Kijk eens goed waar je eigen 'ja-maren' boven komen drijven. En waarom. Daarmee hef je ze op. Als je dat wilt tenminste...

Bereidheid

Het heeft een sterke en krachtige werking om bepaalde dingen hardop te zeggen. Dat zijn duidelijke intenties, die meteen in werking treden. Doe het vanuit je hart! Denken kan ook, schrijven kan ook, maar hardop een besluit nemen en je bereid verklaren heeft een magische werking. Wij deden dat afgelopen zondag, hardop verklaarden we ons bereid. De bereidheid van Inge was om kanaal te zijn en boodschappen te ontvangen. Meteen gebeurde dat: 

Zondag 17 maart, 2013 - boodschap ontvangen door Inge Desmedt:

Mijn lieve vrienden,

Het vermogen om te creëren ligt in jezelf. De bereidheid om dingen toe te laten is de manifestatie van de creatie. Beperkingen die je opmerkt tijdens het scheppen zijn het onvermogen om in te gaan op de Goddelijke wil. Alles is natuurlijk een keuze. Je kan beperkingen toelaten of je kan ze loslaten. Er ligt een wereld van verschil tussen beiden. Vrijheid van beperking is de wereld zoals hij hoort te zijn.

Alle obstakels die worden opgebouwd zijn stappen, poorten waar je doorheen moet om tot je uiteindelijke bevrijding te komen. Het lijden: het lijden of het leiden? Het lijden ervaar je als je beperkingen toelaat. Het leiden naar je bevrijding is de weg van het lijden naar de vrijheid. Zodra je alles loslaat, alle angsten, alle beperkingen, alle verdriet, ben je bevrijd. En vanuit dit gezichtspunt kan je kijken. Kijken, waarnemen, overzien. Want alles is vrij.

Stel je voor je bent in een labyrint ergens op de aarde aanwezig en je stapt doorheen het labyrint. En je ziet enkel muren, je ziet enkel gangen, waar je doorheen kunt. Je moet afgaan op je intuïtie en soms stoot je op een muur en zit je knel, zit je vast. Maar laten we nu verder denken. We creëren een trap, die boven het labyrint uitstijgt. En deze trap gaat oneindig omhoog. En hoe hoger je gaat, hoe ruimer je gezichtsveld wordt. Je kan als je boven het labyrint uitstijgt eerst nog wat last hebben van bomen of takken of huizen, maar stijg nog hoger en nog hoger. Tot je alles kan overzien. Je bent nu op een punt gekomen dat je de aarde onder je ziet en boven je zie je de sterrenhemel, het universum. Je staat als het ware op de rand van de aarde met het universum. En ja, je ziet andere planeten, andere universa, maar de vrijheid die je hebt is onmetelijk groot.

Zo zit dat dus ook met creatie. Met het scheppen van al je dromen. En waarheden. Hoe meer je loslaat hoe groter je waarheid wordt. Want de waarheid van het scheppen zit in het vermogen om alles los te laten wat je kent. Universele wetten spelen een heel belangrijke rol hierin. En zodra je je bewust wordt van deze wetten – ze ook bewust gaat gebruiken, zal je merken dat je waarnemingsvermogen groter wordt. Je schept je droom. Je schept je leven. Je schept je waarheid. Je schept jezelf. De waarheid van de Goddelijke kracht zit ook steeds in jou.

Laat NU je beperkingen los.

Je beperking is overwonnen. Je angsten heb je losgelaten. Het verdriet heeft een plaatsje gekregen. De leerschool van het leven heeft zich zo gezet dat alles op een punt gekomen is om nu verder te gaan. Aanvaard je droom. Aanvaard je schepping. Aanvaard wie je werkelijk bent. De hemel en de aarde verbonden in een ultieme eenheid. Creatie wordt manifestatie. Het goddelijke is geïntegreerd in het aardse. Een nieuwe werkelijkheid of moeten we zeggen DE werkelijkheid, is er.

De kracht zit in jullie.

Wij groeten jullie en houden van jullie.

In alle eenheid en verbondenheid,

WIJ

Wees EENduidig!

Wees eenduidig! Als je intenties helder en duidelijk zijn, kun je bereiken wat je wenst. Het zijn duidelijke boodschappen voor het universum. Als je ondertussen twijfelt, bestel je er obstakels bij...
Als je iets wilt en ondertussen maak je je druk over de belemmeringen, creëer je zelf de belemmeringen op je pad. Het is zo'n gewoonte om 'ja-maar' te gaan denken bij alles, maar denk eens na: wat doe je dan? Je nodigt de ja-maren uit om als 'ja-maar' op je pad te verschijnen.
Kijk eens om je heen, hoeveel mensen zijn niet aan het strijden met dat wat ze niet willen? Wat doen ze dan? Het in stand houden. In plaats van de strijd aan te gaan, bouw aan iets nieuws. Richt de aandacht op wat je wel wilt. Focus op je doel.

Wat het ook is waar het over gaat, ga er eens voor zitten en kijk ernaar. Je kunt om je heen kijken om te zien wat je totnutoe hebt gecreëerd. Zitten daar 'dubbele boodschappen' in? Vaak wel. Bewustwording is beseffen dat je echt duidelijke keuzes moet maken, niet half, niet een beetje. Dat kan en mag natuurlijk wel, maar je maakt het jezelf moeilijker.

Iemand die heel graag wil dat zijn zaak goed loopt, maar zich ondertussen alleen maar bezig houdt met de problemen, moppert over het gebrek aan klandizie en door alle sores weinig plezier meer beleeft aan wat hij doet, verliest z'n doel uit het oog. Hij weet niet meer waarvoor hij het doet.
Evenzo werkt het als je opkomt voor de bijen, maar je ondertussen boos maakt over alle tegenwerking en je het gevecht aangaat met de bestrijdingsmiddelenlobby en de politiek. Je doel is om de bijen te helpen, maar je helpt ze niet door te focussen op het negatieve.
Zo werkt het ook met relaties. Je wilt die relatie wel, maar... of je twijfelt, met als gevolg dat je gaat letten op de voor- en nadelen. Dat wat je niet zint, krijgt veel aandacht en... rara hoe zou dat verlopen? Je houdt minimaal je eigen frustratie ermee in stand, maar je nodigt ook die ander uit precies z'n gedrag aan te passen op jouw verwachtingen, ook al zijn ze ongewenst.
'Hoe is het met je grote plannen?' vraag ik iemand. 'Ik moet voor die en die datum 4000 euro betalen, anders...' 'Dat vraag ik niet, hoe is het met je plannen?' 'Dat staat nu dus even in de ijskast...' Deze keer ga ik het maar eens niet uitleggen, ik wals eroverheen. Want dit heb ik al vaker geprobeerd te laten zien. Als ik het zelf maar zie. Zo houden we onszelf dus voortdurend tegen te manifesteren wat we willen. Door twijfel. Door gebrek aan vertrouwen. Maar ook gebrek aan discipline om te blijven focussen op je doel.

Dat is vooral gebrek aan vertrouwen in het universum. Maar: Er is hoop. Want de creërende kracht is licht. En licht is veel sterker dan welk duister dan ook. Met je negatieve gedachten en twijfels verduister je als het ware het licht. Er wordt niet veel gecreëerd als je gedachten zich in het duister begeven. Maar duidelijke intenties kunnen overal licht brengen. Dus vertraag het manifesteren niet met allerlei maren, wees eenduidig!

Ruimte

Een paar dingen vallen me op. De volgende thema's... daar komen ze:

Het erom heendraaien.
Mensen die zich meer bezig houden met anderen, bemoeien, zorgen, ergeren, weten hoe het beter moet, maar om zichzelf heendraaien. Bezig zijn van alles voor anderen te bedenken en er iets van te vinden, van alles te organiseren en te willen van mensen om zich heen, maar ondertussen vergeten hun eigen ding te doen. Dat waar ze goed in zijn of dat wat in henzelf aandacht vraagt, dat wat wil groeien.
Arrogantie: Het volgt op het voorgaande. Het beter weten dan anderen, maar eigenlijk niet openstaan voor wat de ander werkelijk te bieden heeft en daarmee de wisselwerking blokkeren. Weten hoe het allemaal beter moet in de wereld, maar waarom doet iedereen dat niet?
En dan de frustratie. Dat volgt daar weer op. Want je kunt de wereld om je heen niet veranderen. Alleen in jezelf kun je het een en ander aanpakken en transformeren, waarmee het ook in de buitenwereld vanzelf verandert.

Het is naar buiten toe gericht. Met oordelen en bemoeizucht begeef je je op het terrein van een ander. Eigenlijk wil je het onder controle hebben. Veilig stellen. Onder het mom van helpen bijvoorbeeld, stel je jezelf boven anderen.

De kunst is: acceptatie. De ander waarderen zoals ie is. En terug naar jezelf, kijken wat het over jou te vertellen heeft. Welke angst schuilt achter dat soort gedrag? Ten opzichte van wie moet je je bewijzen? Mag je er zijn zoals je bent en mag de ander dat ook? Wat in jou wil tot z'n recht komen? Welke creativiteit in jou wil losbarsten?

Want hier komen alle frustraties vandaan, denk ik. Dat iets in ons zichzelf wil manifesteren, van jou de ruimte wil krijgen. Wil groeien en bloeien. Het is niet de ander die dat tegenhoudt of beperkt. Het is hooguit de ander op wie je je onvrede projecteert, een gevoel van machteloosheid. Alsof jouw leven afhankelijk is van die ander. Daarmee beperk je jezelf.

Sta jezelf toe dat in bloei te laten komen wat wil bloeien in jou en maak daar voor jezelf ruimte voor. Waardeer het, erken het en geef het ruimte.

De melkfles

'Al verandert de hele wereld, dit houden we erin!' Het Vlaamse ontbijt op zondag is een feest. Verse pistoletjes, wat harde ronde broodjes zijn, van de beste bakker in de stad. Eitjes van precies 3 minuut 16, koffie natuurlijk en vooral: De melkfles midden op tafel. Die blijft staan als de rest wordt opgeruimd. En wacht op een verhaal. De melkfles is bereid alle mogelijk vormen aan te nemen. Hij is al moeder geweest, probleem geweest, maar ook oplossing, net zo goed. Hij is de baas, als je dat wil en hij is jou. In elk verhaal gebruik ik de melkfles die voor mijn neus staat. En ondanks al die verschillende verhalen, is het eigenlijk toch steeds hetzelfde verhaal: Hoe kijk je ertegenaan? Zo reflecteert de melkfles het naar je terug. Neem een ander standpunt in en je krijgt een andere reflectie. Zeg nou zelf, wie gaat er nou de strijd aan met een melkfles? That's what we do, elke keer als we ons niet bewust zijn van hoe bepalend onze eigen perceptie is. Change your mind en het verhaal verandert. Maar de melkfles blijft gewoon de melkfles. Gewillig werkt hij mee. Zich alweer verheugend op het volgende verhaal...

Groeien en bloeien

En meteen even een follow-upje: 

Het is niet God die ons afwijst, die laat ons zijn wie we willen zijn. Als wij ons afgewezen voelen, wijzen wij juist God af, en daarmee onszelf af. God wijst juist helemaal niks af. Als hij zich er ongevraagd mee zou gaan bemoeien, zou dat een vorm van afwijzing zijn. Hij voelt liefde voor alles, ook voor het geploeter, ook als je het zelf wilt doen. Dat is de onvoorwaardelijke liefde, dat hij het laat, tijd en ruimte geeft, alle zaadjes zijn geplant, hij heeft geduld. Het gaat vanzelf wel groeien, daar hoeft hij geen moeite voor te doen. Alleen maar af te wachten. Wij zijn als zaadjes in vruchtbare grond geplant, allemaal. En we zoeken onze weg naar het licht, allemaal. Soms door eerst wat dieper de grond in te duiken, te wortelen. Om straks te kunnen blijven staan als we bloeien. En als we vragen om water, krijgen we dat. Als we voeding nodig hebben om te groeien, is dat er. We krijgen precies wat we nodig hebben om te groeien en te kunnen bloeien. En wij hoeven eigenlijk ook geen moeite te doen. Het gaat vanzelf. We groeien vanzelf. Opdat wij kunnen gaan bloeien en onze zaden weer kunnen verspreiden.

Misschien kun je het zo zien: Een deel van de mensen bevindt zich nog onder de grond, zich een weg banend in het donker, maar ook zij groeien uiteindelijk naar het licht. En als we tevoorschijn komen, ons koppie boven de grond uitseken, zoals de eerste sneeuwklokjes, hè, hè, wat een opluchting! Bevrijding. Just be. Without hiding. Allow your presence be seen. Straal, geur en wees wie je bent!

PS: De God in dit verhaal is ruim te interpreteren, je mag 'm ook anders noemen. Het is een begrip. Licht, Liefde, de Divine, je Hogere Zelf, de Bron, dat maakt allemaal niet uit. Het is namelijk precies dat wat niet te definiëren is. The fragrance, the power, de levenskracht, dat wat wil groeien...
 

Nectar

Stel je voor, je geeft iemand een krachtige healing. Of nee, beter nog: je legt iemand uit hoe healing werkt en hoe je jezelf kunt healen. En daarna rent die persoon naar de dokter om nieuwe pillen te halen...
Stel je voor je bent God en je geeft de mensen alle kracht en mogelijkheden in zichzelf om zich te redden en alles te creëren wat ze nodig hebben, maar ze geloven het niet en wijzen het af. Ze vertrouwen meer op hun eigen onvolkomenheden, onvermogendheid, onkunde, hun zwakte en hun angst, op dokters, adviseurs, de belabberde economie, de deskundigen en anderen, die hen vertellen dat ze het niet zelf kunnen.
Zou God daar nou nooit een beetje gefrustreerd van raken? Nee, die heeft daar natuurlijk geen last van. Maar hij heeft wel - heel slim! - de spelregel ingesteld dat mensen het eerst moeten vragen en daarmee dus aangeven dat ze het willen. Daar heeft-ie wel gelijk in, anders kan hij niet veel doen. Hij geniet gewoon van elk moment dat mensen hem wel vragen om hulp en inzicht en kracht en steun. Die geeft ie dan van binnenuit. Sterker nog, hij is er al, altijd, hij is iedereen. Alleen willen de mensen dat niet weten, ze vertrouwen er niet op. Ze geloven het niet, dat ze zelf God zijn. Wat een ontkenning. Hoe kan dat nou dat God zich niet ontkend voelt? Genegeerd? Afgewezen?
Hij heeft hier zelf voor gekozen, voor deze weg. Dat was het spel. Hoe ontdek je wie jezelf bent? Hoe leer je jezelf kennen? Als alles wit is en jij ook, kan je jezelf nooit zien, herkennen in het geheel. Daar hebben we tegenstellingen voor nodig: zwart en wit en daartussenin alle kleuren van de regenboog. En al die kleuren vindt God natuurlijk mooi. Maar ja, hij begrijpt het spel dan ook en hij weet dat alles beweegt en een geheel is. Hij geniet gewoon van dat hele kleurenspel.
Als iemand verdwaalt in een zwart gat, weet hij dat er een moment komt dat ook daar het licht gaat schijnen. Pas als het licht ontbreekt, smeek je er om en ben je blij en dankbaar als het er wel is, dan pas waardeer je het. Niet als het vanzelfsprekend maar aanwezig is. Dan weet je niet wat je mist.
Hij staat klaar om het lampje aan te steken en dan kan het feest der herkenning beginnen. Voor hem zijn er continue feestjes te vieren. En nee, frustratie kent hij niet, want die is er alleen als hij niet aanwezig is. Met precies die bedoeling: dat hij dan uitgenodigd wordt. Die tegenstelling is nodig om zichzelf te herkennen, hoe kan hij anders weten wie hij is? Zijn enige doel is verlichting brengen en wij zijn akkoord gegaan om onwetend dit spel in te stappen, met een blinddoek om, om dat op eigen kracht te gaan ontdekken. Hoe anders hadden wij kunnen gaan ontdekken dat we zelf God waren als we dat al wisten? Hoe groot is niet de verrassing als je die blinddoek afdoet? Hoe zoet smaakt niet de Goddelijke nectar na een bittere pil? Zou je dat wel opmerken als je alleen maar was gevoed met nectar?

Richtlijn

Het is belangrijk dat je alleen maar denkt aan wat je zou willen en niet aan dingen waar je bang voor bent! 

de wisselwerking

Als je beseft dat we elkaars spiegel zijn, begrijp je ook dat niet alles wat je meemaakt 'van jou' is. Dat je je er niet persoonlijk mee hoeft te identificeren. Dat we in een heel groot actie-reactie verhaal zitten met z'n allen en dat we dus elkaars verhaal vormen. Als je je identificeert met een bepaalde rol in dat verhaal, laten we zeggen slachtoffer of dader (schuld), maak je het 'van jou' als je denkt dat je dat werkelijk bent. We reageren op elkaar, we vertegenwoordigen elkaars beelden van de werkelijkheid, daar zitten we middenin. Een ingenieus samenspel.
Zodra je dat samenspel kunt zien, begrijp je ook dat alles een eenheid is, een bewegende eenheid, dat zeker. Zoals 40.000 bijen een eenheid vormen en gezamenlijk bewegen. Je bewust zijn van die eenheid maakt dat je naar je eigen verhaal kan kijken en kunt zien dat je een deel van het grotere verhaal bent. Door die onderlinge wisselwerking doen we ervaringen op. We ervaren onszelf. Al die anderen zijn delen van onszelf. Van ons grotere verhaal. En zo maken we samen verhalen. Zo creëren we gezamenlijk het verhaal van de wereld. En al die mensen die zich daarvan bewust worden - nu in deze tijd, waarin het bewustzijn groeit - doorbreken het oude verhaal. De oude patronen van actie-reactie veranderen zodra zij gezien worden. En dat lost dus oude patronen, tegenstellingen (afgescheidenheid die we in stand hielden) op. Zodra we het zien, wordt het door ons bewustzijn ervan getransformeerd. Daarmee kan alles naar een hoger plan verschuiven. Dat gebeurt.
Bijvoorbeeld: Ik kan mij - door anderen - bijvoorbeeld persoonlijk afgewezen voelen en daar onder lijden. Maar als ik dat niet 'van mij' maak, als ik kan begrijpen dat die ander iets niet wil horen of ergens bang voor is (een oordeel, zelfkritiek) en daarmee (iets in) zichzelf afwijst, dan kan ik mezelf daar heel makkelijk weer van bevrijden. Ik hoef me dat niet persoonlijk aan te trekken. En als ik dat wel doe, heeft dat te maken met mijn eigen 'oud zeer', daar kan ik naar kijken en begrijpen dat dat ook zo in elkaar zit. Het leven zit vol misverstanden. Omdat we alles zo persoonlijk nemen. En dan lopen we rond met elkaars pijn, die vervolgens weer pijn bij anderen gaat veroorzaken.
Als je het zo bekijkt hoeven we niemand iets kwalijk te nemen, ook onszelf niet. Ja, de pijn erkennen, dat wel, omdat we onszelf hebben afgewezen. Een ander afwijzen is jezelf afwijzen. Maar ook je afgewezen voelen is jezelf afwijzen. Jezelf erkennen, met de pijn erbij, brengt je dichter bij wie je werkelijk bent. Een Divine Being, die aan het ontdekken is dat het leven op aarde ervaringen opdoen is om die Divine Being in jezelf te ontdekken. We zijn òp deze wereld, niet van deze wereld. En met ons bewustzijn hiervan brengen we iets teweeg. Het zien van de eenheid brengt de eenheid.
En het keuzes maken, waar ik altijd weer op uitkom... is dat je kunt kiezen wat je zelf veroorzaakt in het veld. Verspreid vooral meer vreugde, vertrouwen en liefde!

Handleiding Oplossingen deel 1

'Wil je van mij 1, 2, 3 nu een oplossing horen?' vraag ik aan iemand die vast zit en in kringetjes ronddraait. Okee, hier komt deel 1:

Kijk het probleem aan. Durf er naar te kijken. Loop er niet voor weg. Erken het en voel het.

Een probleem los je nooit op vanaf het zelfde level waarop het is ontstaan, met dezelfde manier van denken en handelen. Dan draai je in kringetjes rond. Als je er middenin zit, zie je het niet.

Durf naar jezelf te kijken, wees eerlijk en open, niet vermijden en weglopen voor de pijn of het probleem.

Weet dat er voor elk probleem een oplossing is, nodig de oplossing uit. En sta open voor wat er dan komt.

Wees blij met elke kleine stap, voed jezelf positief en blijf niet hangen in je negatieve gedachten. Keer alle negatieve gedachten over jezelf om: Ik kan het wel, het lukt wel, ik ga dat doen, enz...

De buitenwereld reflecteert je binnenwereld. Zoek uit wat en ga dat omkeren, werk er aan, nodig het uit. "Ik heb vertrouwen en ik ben bereid dit aan te pakken en op te lossen. Dat gaat me lukken."

Neem een beslissing, maak een keuze. Je wil eruit komen namelijk. Die bereidheid moet je tonen.
Neem verantwoordelijkheid voor de situatie en voor jezelf. Verklaar je bereid, werk mee.

Formuleer je intentie en hou je intentie voor ogen. Een intentie, aandacht is kracht, is energie, die gaat voor jou werken. Je moet 'm alleen niet tegenwerken.

Een doorbraak komt van binnenuit, is een beslissing, is kracht.

Geloof in jezelf!

En zeg elke dag tegen jezelf: Ik ben bereid dit op te lossen, ik sta open voor oplossingen, ik sta mezelf toe alle blokkades op te heffen, ik sta mezelf toe gelukkig te zijn, succes te hebben, ik sta mezelf toe van mijzelf te houden. Ik zeg JA tegen mezelf en alles wat naar mij toe wil komen om dit op te lossen.

Zorg dat je je goed voelt. Dat je doet waar je goed in bent en wat je leuk vindt. Sta jezelf toe juist leuke dingen te doen, te genieten, je goed te voelen. Geniet intens van die momenten en stuur al die 'probleemgedachten' weg, die heb je niet nodig om iets op te lossen. Als je je goed voelt en het jezelf toestaat, dan kan alles naar je toe komen wat je nodig hebt! Geef het de tijd, geef jezelf de ruimte en wees dankbaar voor alles wat zich aandient.

In feite geven wij opdrachten aan het universum, we kunnen alles uitnodigen wat we maar willen. Dus... waar focus je op? Op het probleem of op de oplossing? That's the question! En dat is een beslissing, een bewuste keuze! Ga niet vechten met je probleem, accepteer het zoals het is en verklaar je bereid mee te werken aan de oplossingen, die je uitnodigt door je aandacht te verleggen naar de situatie zoals ie er geheel en al opgelost uitziet! En voel eens hoe lekker dat voelt! Durf het! Het mag.
Sta jezelf toe het op te lossen. Je bent het waard! En het hele universum staat klaar om je daarbij te helpen. Je hoeft alleen maar "JA" te zeggen - tegen jezelf.

Angst opruimen

Do not fear - for fear itself is only a misguided thought, if you could see clearly all your fears would disappear today.

Zo eenvoudig: Angst is alleen maar een misleidende gedachte. Als je je erdoor laat misleiden, leiden, kom je allerlei situaties tegen die je angst bevestigen. Als je je niet laat misleiden door angst kom je er doorheen. Angst is niet alleen een misleidende factor, het is 'disempowering', je denkt dat je zwak bent. Waar de angst werkelijk over gaat is gebrek aan inzicht, gebrek aan vertrouwen. Het niet weten, voelen, beseffen dat je EEN bent met het geheel, met de Goddelijke creatiekracht. Dat betekent dat je overal zelf kleur aan geeft, richting aan geeft. Zoals je denkt dat het is, is het in jouw beleving. Zo ervaar je het en zo manifesteer je het. Ik zeg wel eens 'Je krijgt het zoals je het hebben wil,' dat is ook zo, alleen is dat 'willen' niet hetzelfde 'willen' als zeggen wat je wenst of hoopt. Het gaat over je diepere beleving, je overtuigingen.
Waar ik me wel eens over verbaas is dat de mensen die ik ken, die het meest vanuit angst en zorgen leven, zelf ontkennen dat ze bang zijn. Ik heb erover nagedacht, omdat ik dat niet begrijp. Maar het is zo gewoon voor hen om alles goed onder controle te houden, er grip op te hebben, ook op anderen, dat ze het echt niet zien. Ze hebben wel veel commentaar en kritiek op anderen, ze hebben er ook last van als die niet doen wat zij zeggen. In mijn optiek zijn die anderen bedreigend voor hen als ze niet voldoen aan de normen en maatstaven, waar zij zich zelf 'keurig' aan houden. Is dat zo? Nee. Zij zoeken hun houvast in hoe het hoort en moet, hoe het onder controle gehouden kan worden, dat is zo gewoon geworden dat ze bijna niet naar zichzelf kunnen kijken. Innerlijke onvrede wordt geprojecteerd op de buitenwereld. Omdat ze zo kritisch zijn, durven ze niet eens naar zichzelf te kijken. Ze hebben snel het gevoel dat ze alles verkeerd doen. Er is in wezen grote zelfkritiek. Daarvoor hebben ze de grootste angst, ze keuren zichzelf af en als ze 'naar binnen gaan' zijn ze bang nog meer tegen te komen wat niet goed is.
Deze afkeuring van onszelf, het werkelijk niet zien wie je bent, het Goddelijke in jezelf totaal ontkennen, dat maakt mensen bang. Want als je dat wel weet en voelt en ervaart, is er geen reden voor angst. Ik vind het wel een uitdaging om hiermee om te gaan, want je begrijpt, ik ben natuurlijk vaak doelwit geweest van zulke 'controledrift' en ben juist voor hen een beangstigende factor, omdat ik me niet in het gareel laat houden. Als klein kind al vroeg ik me bij elke regel af: hoezo mag dat niet? Ik mocht niet buiten het hek spelen op zondag. En ik moest een rok aan als we naar opa en oma gingen. Nou, leg mij de logica daarvan maar eens uit. En nog steeds kan ik goed mokken als ik iets moet of niet mag.
Afgelopen zondag waren er ineens mensen die bezwaar maakten tegen het filmen in een zaal. Nou wil ik helemaal geen mensen filmen die niet gefilmd willen worden, maar vanwaar deze onrust? Je bent wie je bent en je staat toch wel achter wat je doet en waar je bent? Heb je iets te verbergen? Waarom? Wat is de angst? Vanuit hun eigen angst en onzekerheid ontstaat dan een wantrouwen naar mij. Zo werkt dat. Aan het eind van de dag had ik een leuk gesprek met iemand die nogal wat vooroordelen bleek te hebben naar journalisten. Dat is een beeld wat heerst. Daar kan ik niet zoveel aan doen. Maar het mooie is dat zo'n angst zich op kan lossen als je ziet dat-ie van jou is en niks met een ander te maken heeft. Er werd iets op mij geprojecteerd. Dat hoef ik me dus ook niet persoonlijk aan te trekken.
Maar als ik het 'van mij' maak, heb ik er last van. En kan het in mij ook wantrouwen naar anderen veroorzaken. Zo werkt dat 'aanstekelijk', behalve als je bij jezelf te rade gaat. Ik wens niet door angst geregeerd te worden en op de momenten dat dat wel gebeurt, ga ik mokken. Ik kon er zelf om lachen nu. En wat was mijn angst dan? Tegengehouden worden? Tegengewerkt worden? Beperkt worden? Als ik daar bang voor ben, geef ik het macht en laat ik me tegenhouden! Waarom zou ik?

Dat idee, dat iets of iemand je kan tegenhouden, tegenwerken, dat is de misleidende gedachte. Er is geen macht buiten jezelf, behalve als je het macht geeft. Dat inzien is alle angst opruimen. Een leidraad die je kunt hanteren is steeds blijven onderzoeken waar je nou eigenlijk bang voor bent. Ook al denk je dat je niet bang bent. Want angst is werkelijk de oorzaak van alles wat je uit je kracht en uit je goede humeur haalt. Durf naar die angst te kijken, voedt 'm niet, hou 'm niet in stand, maar laat 'm vertrekken! En... lach erom! Dat geeft je kracht.

Kracht & confrontatie

Misschien heb ik het al eens eerder geschreven: Handel vanuit je kracht, niet vanuit je zwakte.
Bij elke twijfel kan je je afvragen: Is dat vanuit mijn zwakte, dat ik zo reageer of reageer ik vanuit mijn kracht? Als het vanuit je zwakte is, vanuit angst, neem dan die andere beslissing! Daarmee overwin je die angst.
Lieve allemaal, vooral degenen die me op de hoogte houden van hun wel en wee: vertrouw jezelf, je innerlijke stem, je hart, je diepste gevoel, je intuïtie en laat je niet uit het veld slaan door omstandigheden die je aan het twijfelen brengen over jezelf. Ga achter jezelf staan, durf je uit te spreken. Durf er te zijn. Zoals je bent!
Onvoorwaardelijke Liefde is niet dat je alles maar leuk en goed hoeft te vinden en dat anderen het recht hebben jou te negeren, te beletten om te zijn wie je bent. Het is tijd om op te staan. In je eigen waarheid. Wat die waarheid ook is. Je hoeft niet alles over je heen te laten komen, in de naam der liefde. Dat is geen Liefde. Van jezelf houden is Liefde en dat is soms ook een ander confronteren. Confrontaties op zich is niks mis mee. Jezelf ontkennen, dat is erg!
Confrontaties zijn meestal een uiting van wat er juist tot harmonie wil komen, vergeet dat niet. Het doel is harmonie. Het is kracht om dan de confrontatie aan te durven gaan. Hoe kan de wereld ooit veranderen als we dat niet durven? Als we bang zijn voor de reactie van anderen? Want is het niet dat, wat achter die zogenaamde 'liefde' schuilgaat? Het is ook Liefde om open te zijn en duidelijk. Het is je kracht om vanuit je hart te spreken, maar dat betekent niet dat dat altijd maar lief en zoet en verdoezelend moet zijn. De waarheid is Liefde. Heiliger willen zijn dan de paus, dat is jezelf ontkennen. Sta jezelf toe jezelf te zijn. Durf dat. Dat is je kracht!

Let it go, let it grow

Je kunt het gras niet uit de grond trèkken... Als je wilt dat iets groeit, geef het dan je liefdevolle aandacht en heb geduld. 't Heeft een beetje water nodig, een beetje licht, zon, vruchtbare aarde en verder: vertrouwen.

Soms heb je gezaaid en lijkt er niet veel te gebeuren. Maar ja, je kunt het er ook niet uitkijken! Gewoon lekker verder gaan met zaaien en wie weet, bloeit er ineens iets moois op als je even niet oplet.

En soms ben je bezig met het strooien van zaadjes op grind, dat schiet niet op. In plaats van doorgaan, doorgaan, doorgaan, kan je dan beter ophouden en je kruid (voor de grap even met een 'd' in dit verband) niet verschieten, maar op zoek gaan naar vruchtbare aarde.

Let it go, let it grow...

Plant your love and let it grow...

Unfolding

Unfolding, mooi woord. Zoals een bloem zich ontvouwt, ontvouwt zich het leven. Je hoeft het niet te weten, waar het heengaat, wat er gaat gebeuren, hoe het loopt, het ontvouwt zich. Je hoeft je alleen maar dienstbaar daaraan op te stellen, mee te stromen, je te verwonderen en het te laten gebeuren. Zonder er over na te denken stap je erin. Geef het leven de kans zich te ontvouwen voor je, door je er niet teveel mee te bemoeien. Door je er niet tegen te verzetten. Door ervan te genieten. De kracht van het leven is zo sterk dat het zichzelf perfect weet te ontvouwen en jou dient, zoals jij het leven dient. Je kunt je laten leiden van binnenuit, je intuïtie volgen, op een manier die moeiteloos is.
Met elke moeite, elk verzet, elke poging om het te sturen en af te dwingen, maak je het moeilijk voor jezelf, terwijl dat nergens voor nodig is. Het laten ontvouwen, dat is een stapje terug doen en het de kans geven zichzelf te regelen. Ermee vechten is nergens voor nodig. Er gewoon instappen en je ziet wel hoe het zich beweegt. Bereid zijn. Meebewegen. Het is perfect georganiseerd. Beter dan wij zelf kunnen.
Gisteren was er een BD-imkerdag in Zeist, waar ik niet heen zou gaan. Piek wel. In een opwelling stuur ik haar een bericht of ze genoeg flyers bij zich heeft. Nee. Okee, dan kom ik die brengen. Ik sta in de pauze bij de uitgang van de zaal om ze uit te delen en wat blijkt? Onverwacht hebben al die mensen net een stukje van de film gezien, omdat de imker hem meegebracht had. 'Wat stond je daar mooi met die flyers te wapperen op het juiste moment,' zegt Piek achteraf. Wie is hier de regisseur achter de schermen? Een van de stukjes, die ik op het laatste moment ingevoegd heb in de film, namelijk hoe de bijen staan te wapperen - in de kast en daarbuiten - om een luchtstroom op gang te brengen en de kast te ventileren, was net vertoond.
De manier waarop de bijen werken is zo'n ingenieus samenspel, dat wij er veel van kunnen leren. De symboliek is geweldig. Ze weten wat ze moeten doen, ze zijn dienstbaar aan het geheel. Ook al zitten ze en masse is zo'n benarde positie, dat ze de wereld bijna niet kunnen overleven, ze gaan door met doen wat ze te doen hebben. Tot ze erbij neervallen. Zonder samenwerking komt er niets tot stand. En met z'n 40 of 50 duizenden zijn ze één dier, een eenheid. Ze weten allemaal precies wat ze moeten doen: creëren, expansie, doorgaan. Denk je dat er eentje is die een nieuw plan van aanpak bedenkt en een bestuursvergadering bijeen roept omdat het allemaal anders geregeld moet worden?
En arts uit een ziekenhuis in Tiel, die ook imker is, vertelt me dat er vervoersbedrijven zijn, die onderzoek hebben gedaan naar het op het oog chaotische 'vervoerssysteem' van bijen en mieren en dat overnemen, omdat het zo efficiënt is. Dat betekent dat een chauffeur die normaliter heen en weer rijdt van A naar B nu opeens via C of D gestuurd wordt. Meebewegen en dienstbaar zijn aan het geheel. Het gaat niet om ons persoonlijke belang, een persoonlijk belang, een persoonlijke strijd zou de hele boel ontwrichten. Het gezamenlijke belang is ons belang. Want we zijn een geheel.

Mijn grote vriend

Jaja, krijg ik daar van Marijke toch ineens een tekst toegestuurd over de mind, die mijn eigen betogen daarover ineens in een ander daglicht lijkt te zetten. Dat is het leuke en voedende van een een gast op je blog! En ze heeft natuurlijk helemaal gelijk dat ergens tegen vechten geen enkele zin heeft, want dat waar je tegen vecht, vecht alleen maar harder terug. Je kunt het maar beter accepteren zoals het is.
Ik wilde het over disempowerment hebben. Jezelf uit je kracht halen. Een venijnig fenomeen, waar het gros van de mensheid aan verslaafd is. Maar als ik dat 'venijnig' noem, ben ik er dan meteen de strijd mee aan het voeren? Ai... een lastig fenomeen dan. Ik vermoed dat iedereen zo z'n eigen 'disempowerment-onderwerpen' heeft. Een terugkerend onderwerp van zorg, ongenoegen en onvrede. Iets wat je terugtrekt uit je tevreden staat van zijn, je optimisme, je flow. Dat wat om een hoekje op de loer ligt om toe te slaan als jij het net leuk heb en alles lekker loopt. Je gaat nog net niet juichen, want je weet - ergens - dat als je gaat juichen, het disempowerment-monstertje weer tevoorschijn komt. Of kennen jullie die niet?
De een heeft het met z'n gezondheid, de ander met financiën, weer een ander met relatie-frustraties of met zorgen over een ander. Het is een ondermijnende factor, je zwakke punt. En het is de mind, die ons helpt herinneren. Ahum, gaan we daar vriendjes mee worden? Ik zie het meer als 'het is niet van mij' en ik wil er liever ook niet meer door lastig worden gevallen. Wegwezen!
Nee, dat is bepaald niet 'liefdevol omarmen'. De vraag is of het 'van' mijn mind is. Mijn mind kan zich ook vullen met andere gedachten, waar ik meer plezier van heb en me wel lekker bij voel. En dan is mijn mind mijn vriend, no problem!
Ik heb geen idee hoe dat voor anderen in elkaar zit, maar ik had zelf nog bepaalde 'wurgcontracten' uit vorige levens lopen. Die zijn nu inmiddels opgeheven, doorgehakt, daar moest ik heel expliciet toestemming voor geven en ook echt wel even moeite voor doen. (Wie daarvoor een handleiding wil hebben, mail me, dan stuur ik het je toe). Als gevolg daarvan zijn allerlei bijbehorende gedachtenpatronen zich nu aan het opheffen en dat is een verademing! Op zich kan mijn grote vriend Mind daar ook niks aan doen, die wordt ook maar opgezadeld met zoiets, terwijl hij het beste met me voor heeft! En ja, hij heeft het goed gedaan. Want, hij heeft me er ook op alert gemaakt dat we ergens van bevrijd moesten worden. Dus, ja, hij is mijn vriend, maar ik moet 'm wel een handje helpen en beschermen tegen ongewenste indringers. En zo werken we samen. We zijn het erover eens dat we die disempowerment-elementen niet meer toe laten en gewoon linea recta naar huis sturen als ze zich aandienen! Samen kunnen we alles aan, maar hij heeft mij wel nodig om een beetje goed voor 'm te zorgen! Hij wil graag positief gevoed worden. En terecht!

Accepteer de mind

Wederom een gastcolumn van Marijke van Baar:

Veel gehoord, heel veel gehoord: 'Mijn mind: zo druk, zo kwebbelen, zo piekeren! Hoe krijg ik die stil?' Makkelijk? Nee. En toch hoor je veel mensen op een bepaald moment zeggen: 'mijn mind is veel rustiger of zelfs stil!' Hoe zit dat nu?
Eerst even voor de duidelijkheid: Je mind is je grote vriend en die heeft het heel erg druk! Hij moet al jaren, wat zeg ik, eeuwen van alles en nog wat regelen en zich overal en nergens druk over maken en rekening mee houden. En dat doet hij goed!
Dat wij (wie zijn wij?) nu beginnen te verzinnen of te ervaren dat we een beetje moe van de mind worden en door beginnen te krijgen dat hij toch niet altijd gelijk heeft, daar kan de mind niets aan doen. De mind doet zijn taak: denken! Net zoals je hart zijn taak doet: kloppen.
Nu is de eerste reactie van de mens om als-ie ergens mee klaar is, dat gelijk af te willen kappen. Dan moet het ook gelijk maar stoppen. De mind weet niet wat 'm overkomt! Jarenlange trouwe dienst en nu? Zonder pardon proberen we hem in de hoek te zetten. We zijn er klaar mee. Met als gevolg dat de mind bang is. En eigenlijk wil het systeem hem ook niet helemaal loslaten want we kunnen wel zo stoer doen, maar hoe dan verder? Leven vanuit het hart, het gevoel, intuïtie. 'Go with the flow' van de ene op de andere dag? Dat klinkt leuk, maar wat is het eng..., dat onbekende terrein. Een en al overleving. Zowel voor de mind als voor de rest van ‘het systeem’. Vermoeiend!

Maar waarom moet de mind weg? Of beschikbaar zijn op ‘oproepbasis’? De mind is een waardevol instrument met heel veel kennis, maar hij kan niet bij zijn volledige power omdat hij afgesloten is van de rest van het systeem. Hij zit daar maar eenzaam en alleen op zijn zolderkamer, te kijken naar jou, de wereld! Dat rommelt maar aan zonder dat hij er echt mee verbonden is! Er is weinig fantasie voor nodig om te beseffen hoe bedreigend de wereld dan is.
De mind denkt, net zoals je hart klopt, daar ben je toch ook niet de hele dag mee bezig? Als je je focust op je hart, voel je hem kloppen en hoe meer je je focust daarop, hoe meer je zal ervaren dat hij soms wel onregelmatig klopt, en ga je zelfs je hartslag als een 'gedoe' ervaren. Zal je die ook als beangstigend gaan ervaren. Eigenlijk doen we dit steeds met de mind. Doordat we het willen ‘veranderen’ gaan we ons focussen op de mind en wat hij wel of niet doet, ervaren we hem als ‘irritant’, en wordt hij alleen maar sterker en duidelijker op de voorgrond.

Hoe krijg je dan je mind rustig?
Door te accepteren dat hij er is. Door te accepteren dat hij bang is, dat de wereld bedreigend is. Door te accepteren dat hij door zijn afgescheidenheid er denkbeelden op na houdt. En te beseffen dat als je hem nog meer veroordeelt en afscheidt van de rest, hij nog meer ‘herrie’ zal maken. Hij wil ook bestaan! En hij bestaat ook, hij gaat niet weg. Hij is deel van je systeem. Accepteren als een gelijkwaardig onderdeel van dat systeem, zonder oordeel. Het is.
Op het moment dat je gaat accepteren dat je mind je mind is, dat hij bang is, dat je hem volledig accepteert voor wat hij is: je mind! Komt er evenwicht en wordt het rustiger. Hoef je niet meer achter al zijn gedachtes aan. Dan kan je het gewoon laten zijn wat is! En dat geeft rust! Heel veel rust!

dankjewel, Marijke!

Wij maken het verschil

Wat een verademing deze man: Quirijn Bolle vertelt hoe hij in Amerika voor Ahold werkte en daar rijk kon worden met bonussen als hij veel produkten verkocht; meer, meer, meer en goedkoper, goedkoper, goedkoper. De kwaliteit werd er niet beter op en hij vroeg zich af waar 'we' mee bezig waren. Hij zag hoe door de grootschaligheid van de markt en de moordende concurrentie producenten tegen elkaar werden uitgespeeld en hoe het vrijwel onmogelijk was daar nog met een goed, eerlijk en gezond produkt tussen te komen. Dat moet anders, dacht hij. Hij kwam terug naar Nederland en richtte hier een nieuwe supermarktketen op: Marqt. Met duurzame produkten die rechtstreeks van de boer komen. En met succes. Zoveel duurder is het niet, vertelt hij, want alle tussenschakels zijn ertussenuit. De moeite waard om even te kijken naar deze reportage van EenVandaag, die begint op 19 minuut 15.

Stel je bent een boer en je houdt varkens en je houdt ook nog van je varkens. Dan wil je toch goed voor ze zorgen? En ja, we zullen er als consument misschien iets meer voor moeten betalen, maar dan hebben we wel betere en gezondere produkten. Zoals Bolle zegt: "Voedsel is toch het belangrijkste wat er is?" Waarom gaan we daar zo slordig mee om, met onze eigen gezondheid... en die van de dieren? Wij als consument maken het verschil. Want als wij bepaalde produkten niet meer kopen, verdwijnen ze uit de schappen. Zo simpel is het. Ik ben blij dat deze bewustwording begint door te dringen op grote schaal. Ook al is daar dan even een paard voor nodig om het aan te zwengelen.

Weg met al die oordelen!

Als je iets bestempelt als 'negatief', ben je toch zelf ook negatief bezig? Doorgaans is het een oordeel en je wijst iets af. Zoals actievoerders voor welke goeie zaak dan ook, de strijd aangaan en daarmee een positie innemen, die voor -en tegenstanders creëert, afgescheidenheid. Als je vindt dat je zelf goed bezig bent of voor iets goeds 'staat', zoals dat dan heet, maar ondertussen anderen afkeurt of bestrijdt, wat ben je dan aan het doen? Jezelf superieur voelen?
Al dat oordelen gebeurt met het hoofd. Het hoofd dat een mening moet hebben, redenen, logica, excuses. En op het moment dat we dat doen, blokkeren we iets, namelijk het hart. Het hart kijkt niet met oordelen, maar ziet en is mild. Het hart kent geen angst en daarom hoeft het verder ook niet te oordelen. Misschien kan het hart wel pijn voelen, ja. Maar dat is iets anders. En misschien is het wel om die pijn te ontwijken dat we snel geneigd zijn over te stappen naar een oordeel. Een oordeel sluit iets af. Het is in feite hard voor jezelf.
Erkennen dat iets pijn doet of een andere emotie teweeg brengt, zoals boosheid bijvoorbeeld of ergernis, vraagt je eigenlijk alleen maar om dieper in jezelf op zoek te gaan. Waarom ben je boos? Misschien voel je je wel afgewezen of bekritiseerd? Misschien is het wel afkomstig vanuit het gevoel dat je zelf iets niet goed heb gedaan, niet goed genoeg bent, voelt het als falen? Dat is pijn die we onszelf aandoen, niemand anders. Een ander afwijzen is jezelf afwijzen.

De grootste pijn is de illusie dat we afgescheiden zijn van het Goddelijke, die zit heel diep. Dat is de illusie, waarmee we leven en die alle pijn veroorzaakt. Daar komt de angst vandaan, de angst dat er niet goed voor ons gezorgd wordt, dat we slachtoffer zijn of kunnen worden, dat we geen liefde verdienen of waard zijn, dat er over ons geoordeeld wordt. Dat zit allemaal heel diep en alleen door ernaar te kijken, kun je erachter komen dat het een illusie is. Dan ontdek je de pareltjes die liggen te wachten op de bodem van de put, tot jij ze opraapt. Als je een bent met het Goddelijke, als het in jou is, waarom zou het dan tegen je zijn? Waarom zou het Goddelijke jou afkeuren, niet van je houden? Niet hetzelfde willen en wensen voor jou? Het is je medestander, niet je tegenstander. Dat besef is levensveranderend: Er wordt voor je gezorgd, er is altijd steun en hulp, zonder voorwaarden!

Ik denk dat we onszelf per ongeluk heel wat verwijten omdat we allemaal erg ons best doen om het goed te doen. Alsof er wel iemand is die ons beoordeeld, alsof we het allemaal onder controle moeten hebben, zelf moeten doen, zelf verantwoordelijk zijn voor alles wat er gebeurt. En dan hebben we ook al snel een schuldgevoel als er iets niet volgens de maatstaven van 'goed' verloopt. Het voelt misschien als persoonlijk falen. Door deze misvatting zijn we zelf degenen, die onszelf in de weg kunnen zitten. En als we milder zijn naar onszelf, zijn we dat vanzelf ook naar anderen.

Jezelf accepteren zoals je bent, jezelf waarderen zoals je bent, dat is van jezelf houden. We kunnen van onszelf houden door onszelf toestemming te geven om van onszelf te houden. Dat toestemming geven is echt een hele belangrijke factor, want anders lukt het niet. Zeg eens tegen jezelf: 'Ik geef mezelf toestemming om van mezelf te houden,' en laat dat dan eens heel diep tot je doordringen. Welke tegensputteringen kom je tegen? Dat is wat we kunnen healen. Geef jezelf toestemming om dat te healen. Want als je onvoorwaardelijk van jezelf kunt houden, dan heb je die oordelen over anderen ook niet meer nodig. Die verdwijnen vanzelf, net als alle oordelen over jezelf.

Expansie in plaats van contractie

Eigenlijk is het heel simpel, je hebt twee opties: Contractie of expansie.

Contractie is samentrekkend, kleiner makend, krimpend, terugtrekkend, dichter, zwaarder, je kunt je voorstellen dat het een stevig bolletje wordt. Het zit lekker vast.

Expansie is bewegend, ruimer worden, groeiend, voedend, inspirerend, het wil zich voortbewegen, het is vloeibaar, luchtig, stroomt, vrij, blij, enthousiasmerend en stroomt over vanuit de bron.

Voel je het verschil? Elke gedachte die je kiest (ja, kiest!) gaat ofwel de ene kant op ofwel de andere kant op. En gedachten hebben gevolgen, ze worden woorden en daden. Het zijn zaadjes, die kunnen gaan groeien of in de kiem smoren. Afhankelijk van welke energie je er aan meegeeft.

Contractie heeft als bron angst en expansie heeft als bron Liefde. Liefde wil zich voortbewegen, wil zich verspreiden, wil alle kanten op, is een onuitputtelijke bron.

Je kunt kiezen uit welke bron je put. Het een beweegt mee, het ander houdt je tegen. Vanuit contractie beperk je jezelf en stagneert alles. Gooi het open, daar is het een mooie tijd voor, nu de zon weer enthousiast schijnt en de lente begint!

Graag verwijs ik even naar een geweldig praktische uitwerking van dit principe, die collegablogger Peter de Kock heeft ervaren met het 'placemat-proces', het uitbesteden van 'to-do's' aan het universum. Een aanrader! Hier vind je zijn blog erover. 

Toestemming

Loslaten is niet iets zomaar naast je neerleggen en dan verwachten dat het zichzelf wel oplost door er niet meer naar te kijken. (Dat is een vorm van het pingpongballetje onder water klem leggen...)
Het vraagt ook toestemming. Toestemming om naar de vrijheid te bewegen. Het loslaten van alle lading eromheen, alle patronen en overtuigingen, die heel diep kunnen zitten. Ik heb vaak het gevoel dat ze uit vorige levens stammen, want ik heb ze echt niet bedacht. Of ze komen uit 'het veld', waar we deel van zijn. En ze willen eerst gezien zijn, ontdekt, erkend, als karmisch patroon bijvoorbeeld, voor ze echt losgelaten kunnen worden. En daar is toestemming voor nodig! Het brengt je steeds op een dieper level om ook daar nog wat los te laten. Toestemming te geven daartoe.

Zoals het 'vraag en het word je gegeven' ook een vorm van toestemming is. Hier gaat bewustwording dus werkelijk over. Dat we ons bewust worden van de patronen, denkpatronen of gedragspatronen, en dan inzien: Ja, maar dat hoeft niet meer, daar wil ik vrij van zijn. En als je een hele duidelijke beslissing neemt, dan kan het universum aan het werk voor je.
Dat was een van de meest opvallende dingen in de serie 'oplossen van karmische patronen' (die gechanneld werd via Katerina), dat je toestemming moest geven. Ik vroeg (natuurlijk) meteen aan Michaël of ik niet meteen voor alle karmische patronen tegelijk toestemming kon geven, huppekee, in de violette vlam ermee... alles! Maar "nee", was zijn antwoord, het moet eerst door het bewustzijn heen. Je moet dus inzien waar het over gaat en door jouw toestemming wordt er een proces in gang gezet, waardoor je ervan bevrijd wordt. De patronen gaan dan in de violette vlam, wat de boel in beweging zet, maar het gaat allemaal wel via je eigen bewustzijn. Het is dus niet zo dat we niks hoeven te doen.
Patronen wijzigen betekent ook dat je juist wel iets gaat doen, in letterlijke zin. Door iets te doen, aan te pakken, stappen te zetten, creëer je iets nieuws. Laatst kreeg ik een mail van iemand die op zoek was naar een fanclub (spiegelogie) en ik vroeg haar waarom ze die niet zelf opzette. Ze wist niet zo goed hoe ze dat moest doen, maar het idee sprak haar wel aan. 'Zal ik het uitnodigen?' Ja, kan je doen. Maar dan nog gaat het niet vanzelf. Je kunt zoiets uitnodigen, maar het is niet zo dat 'ze' het dan voor je regelen. Je zult zelf de stappen moeten zetten. Op het moment dat je zoiets uitnodigt, is de volgende stap: goed opletten. Kijken welke ingevingen je krijgt. Wat je tegenkomt. Kan maar zo zijn dat er net iemand op je pad komt, die je een verhaal vertelt waarbij je denkt 'Wouw, die heeft ook behoefte aan een fanclub' en dan gaat het balletje rollen.
Creëren is ook daadwerkelijk stappen zetten. In de stappen die je zet, zit de creatiekracht. En daarbij krijgen we alle hulp. We luisteren alleen niet altijd. Soms gaan we maar door op een pad, waarvan we eigenlijk allang weten: dat gaat niet werken... de signalen zijn duidelijk. Maar we durven geen ander pad te kiezen. Zouden we dat wel doen, merken we dat daar opeens heel veel energie vrij komt die ons vooruit stuwt. Geef het universum of het Goddelijke toestemming om je de weg te laten zien, om je te bevrijden van je angsten, om je duidelijke signalen te geven en geef toestemming om alle blokkades op te heffen, die je nog in de weg zitten. Geef jezelf toestemming om te zijn wie je werkelijk bent!

Als we iets vragen aan het universum of aan God, is het wel zaak dat we ook luisteren naar het antwoord en meewerken! Want dit is de essentie: Wij zijn Goddelijke wezens en wij werken dus samen met Al wat Is. Daarin hebben we een hoop te vertellen! Want we hebben vrije wil als mens. Dus als mens moeten we toestemming geven. We kunnen vragen wat we willen, maar het vraagt eerst onze bereidheid. En dan is alles mogelijk!

Humor

"Ware vrijheid is de afwezigheid van weerstand. Ware vrijheid is hoe je je voelt wanneer je volledige balans of eenwording met het niet-fysieke deel van jou niet langer tegenhoudt. Het is daarom ook niet mogelijk je te verzetten tegen iets wat ongewenst is en tegelijkertijd één te worden met wie jij werkelijk bent. Je kunt je niet in een staat bevinden van weerstand tegen wat je niet wilt en tegelijkertijd in harmonie met wat je wel wilt."

Dat is iets om goed tot je door te laten dringen en goed te onthouden. Ik lees het in het boek dat ik opensla nadat ik het vorige stukje heb geschreven. Hoe toepasselijk! En dan loop ik de deur uit om boodschappen te doen en stuit op een inparkerende auto van beterbio.nl, die biologische pakketten thuisbezorgt en krijg een paar kiwi's. Ik ga meteen overstag. Want als ik in de supermarkt loop, kom ik van alles tegen wat ik niet wil! Haha ;) Het universum heeft humor!

Negeren

Complimentendag, dat was het gisteren. Goed initiatief! Hoe meer complimenten we anderen, maar ook onszelf geven hoe beter. Ze worden alleen niet altijd in ontvangst genomen, dat is een beetje jammer! Ik bespeurde zelfs een sterke tegenreactie gisteren. Alsof alle ontevreden 'mannetjes' met hun kritiek in rijen van tien opgesteld stonden om de voorzichtig opduikende vrolijke nootjes onmiddellijk de kop in te drukken. Mmmm.... Misschien moeten we het ook niet willen forceren. Misschien kunnen we het beter in alle stilte doen en onzichtbaar laten groeien. Geen woorden aan vuil maken, want die maken het veel te makkelijk om mee te gaan strijden.

Ik ben voorstander van complimenten maken, van goed nieuws verspreiden, van een positieve kijk op de zaken geven, van kijken wat er wel is in plaats van niet, van wat er wel mogelijk is in plaats van niet, van optimisme, maar.... realiseer ik me, dat roept wel eens tegenovergestelde reacties op! "Ja-maar"-reacties. Jij positief? Heerlijk, iets om tegen de vechten en te zeuren en om tegenwicht aan te bieden. Kan ik lekker in mijn rol blijven zitten en mijn vervelende mannetje het woord geven...
Ja, daar hebben we dus niks aan! Sterker nog, het kan mij ontmoedigen en de ander heeft het 'deel' in zichzelf, waar-ie mee wil vechten mooi uitbesteed aan mij. Lekker makkelijk!
Het is me regelmatig overkomen dat ik bijna het gevoel kreeg dat ik 'het' in mijn schoenen geschoven kreeg, bijna alsof ze het mij verweten dat er in hun leven van alles mis ging, mislukte of moeizaam verliep. Heel vaak als ik er zo over nadenk. Alsof het mijn schuld was, terwijl ik er toch echt niks mee te maken had. Dat is uitbesteden van de verantwoordelijkheid voor je eigen leven. Dat is projectie. Dat is bevestiging zoeken voor je slachtofferschap en nog verder in het slachtofferschap wegzinken.
Ik help er niemand mee als ik de gelegenheid bied om in die rol te gedijen. En die rol die ik daarmee zelf krijg toebedeeld hoef ik ook niet aan te pakken! Ik ben heel dankbaar voor dit inzicht, dit is echt wat ik moest leren. Ik begrijp ook wel waarom het is ontstaan: het voelt onprettig en zo'n onprettig gevoel wil je weghebben. Maar in plaats van meer moeite doen kan je het beter laten. Negeren. Geen aandacht aan besteden. De aandacht richten op andere dingen of op andere mensen. En dat voelde altijd een beetje asociaal. Jaja... Maar dat is het dus niet! Want je geeft mensen daarmee juist de gelegenheid het met zichzelf uit te vechten. Iedereen moet het zelf doen, je kunt het niet voor een ander doen.

Het beste wat je kunt doen is je er niet door van de wijs laten brengen, geen discussies voeren, niet door laten beïnvloeden in negatieve zin, jezelf het recht geven je ervan te distantiëren, zelf je eigen weg te vervolgen, vrolijk blijven en gewoon doorgaan met complimenten geven aan degenen die ze wel kunnen ontvangen. Graag of niet!

En als ze geen aandacht meer krijgen dan verdwijnen al die vervelende 'mannetjes' vanzelf!

Compliment

Wil je een compliment?
Hier... alsjeblieft. Voor jou!
Voor wie je bent, zoals je bent.
Wel doorgeven hè?