Nederland...

Dit filmpje gaat momenteel rond op internet. Misschien kun je er inderdaad maar beter de draak mee steken en meezingen:  

To BEE or not to BEE

Graag wil ik dit filmpje over bijen met jullie delen! De bijen zijn van essentiele betekenis in de natuur, de kruisbestuiving, de voedselketen, het leven. We kunnen op een hele eenvoudige manier iets doen om de bijen een handje te helpen. Hoe? Dat laten deze twee dames, Helma en Piek, zien. Laat het maar rondzoemen....
Als je het filmpje op je eigen site, facebookpagina, twitter of via de mail wilt delen met anderen, heel graag... Dat helpt! Dankjewel.

Bijen redden

's morgens:
'Als de bijen uitsterven, sterven wij ook uit,' heb ik al vaker horen zeggen. Vandaag ga ik eens uitzoeken hoezo en of dat echt zo is. Ik hou niet van die rampscenario's (zoals jullie onderhand wel weten), maar ik ben natuurlijk wel een voorstander van meer aandacht, zorg en waardering voor alle rijkdommen van Moeder Aarde.
De bijen hebben last van landbouwgif en straling (ik vermoed van mobiele telefoons enzo) en moeten een flink handje geholpen worden om te overleven. In Zutphen kun je al een paar maanden zakjes bloemzaad kopen om een vierkante meter bloemen voor bijen te planten. Ook wordt er gewerkt aan een bijenlint en aan bijenhotels. Het initiatief dingt mee naar een toekomstprijs en dat betekent veel aandacht en publiciteit. Steeds meer mensen worden zich bewust van deze situatie en wat ik zelf erg mooi vind, is dat je dan ook meteen de kans hebt om zelf heel eenvoudig iets te doen. Natuurlijk zit onze Piek, die de stem van het dier vertegenwoordigt ook in de organisatie. Voor meer informatie: www.zutphenbijenstad.nl

's avonds:
De bijen in Zutphen hebben weer toekomst. Het initiatief voor een bijenlint door de stad (en wie weet straks door het hele land) heeft de toekomstprijs gewonnen!

.
.

Aan de Maarsseveense plassen

Een korte impressie van een middag Ganpati Spirit aan de Maarsseveense plassen. Het idee achter 'Ganpati Spirit' is bijzonder en uniek. Samenkomen en delen in de geest van Ganpati betekent elkaar ontmoeten, jezelf zijn, levenservaringen uitwisselen, muziek maken, vuurtje stoken, spelen, maar vooral eenheid en verbinding voelen met iets groters, met jezelf en met elkaar.
Ganpati is de koosnaam voor Ganesha, de Hindoegod, die staat voor het doorbreken van blokkades, loslaten en een nieuw begin. Elke bijeenkomst is weer anders. Het is iedere keer op een andere plek en trekt steeds nieuwe mensen aan. Ik maak een documentaire over Ganpati Spirit en het idee erachter. Het is frappant hoeveel 'toevallige' scènes zich afspelen voor de lens van mijn camera. Maar die zijn te zijner tijd in de documentaire allemaal zien!



.

Jezelf Zijn

Hoe mensen met jou omgaan, vertelt je in feite alleen maar hoe je met jezelf omgaat. Dat is een verhelderend inzicht om toe te passen als je het gevoel hebt niet gezien, gehoord of gewaardeerd te worden.

Hoeveel vrouwen zijn er niet 'als vanzelfsprekend' voor hun man en vangen eventuele rampjes al als 'bommetjes' uit de lucht voordat ze kunnen inslaan? Hoeveel vrouwen hebben zichzelf niet jarenlang weggecijferd om de boel maar draaiende te houden? Vroeg of laat begint dat te knagen en vraag je je af: Hee, waar ben ik gebleven? Word ik wel gewaardeerd, gezien, wordt al mijn onzichtbare aanwezigheid wel opgemerkt? Waarom doe je dat en moet je dat eigenlijk wel doen? Neem je niet de verantwoordelijkheid van de ander over als je probeert elke misstap te verhoeden? Durf je ook de verantwoordelijkheid voor jezelf en je eigen leven te nemen? Durf je achter de schaduw van je man vandaan te komen en te laten zien wie jij bent?

Niet voor niets worden we ons massaal bewust van dit zulke mechanismen, want er verandert momenteel veel in het Yin- Yang evenwicht op aarde. Ook spoort 'dat wat in de lucht hangt' ons aan om onze eigen kracht te (her)vinden en stevig op eigen benen te gaan staan, om tevoorschijn te komen en uit onze schaduw te stappen, zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen leven en daarmee afhankelijk gedrag of een slachtofferachtige houding te overwinnen.

Eeuwenlang is het vrouwelijke aspect - intuïtie, liefdevol ontvangen en aanwezig zijn - onderdrukt en overheerst door het mannelijke doen en doorstomen, het bereiken van doelen, macht. We hebben er allemaal op onze eigen manier mee te maken. Ik heb het dan ook niet over de man-vrouw verhoudingen alsof er een nieuwe emancipatiegolf zou moeten komen. Ik heb het meer over onszelf waarderen in wie we zijn en volop durven zijn wie we zijn en niet dat vrouwelijke aspect in onszelf wegcijferen. Als we de waarde daarvan zelf erkennen en waarderen, dan zal dan ook meer gewaardeerd worden. 'So within, so without' en dat geldt net zo goed voor mannen.

Gisteren was ik aanwezig op een feestje met acht meisjes van rond de tien. Wat je dan allemaal niet ziet gebeuren... De een is overal bang voor en begint hard te huilen vanwege een piepklein beestje in de tent. Het kwam op mij niet erg overtuigd over, meer als een strategie van dit meisje om deze rol te spelen in het leven: Ik ben overal bang voor, help, huilen, aandacht...
'Ben jij overal bang voor?' vroeg ik. 'Ja,' zei ze. 'Wil je dat?' 'Mmmmm...'
'Je kunt ook tegen jezelf zeggen: Ik durf dit en ik durf dat... en dan kun je je angsten gaan overwinnen.' Een ander meisje liep hijgend en huilend te rennen, maar kon de anderen niet bijhouden. 'Kom eens even zitten,' sprak ik als strenge juf. 'Wat ben je aan het doen?'
'Het werkt gewoon niet,' zei ze. Ze was een beetje dik en had astma, wilde zo graag meedoen, maar voelde zich continue achtergesteld. 'Al klim ik in de hoogste boom om iemand te tikken, het wordt niet opgemerkt,' sprak ze als een volwassene. Ze wilde alweer achter iemand aan gaan rennen om over zichzelf te gaan struikelen. 'Het is niet waar hoor dat je niet opgemerkt wordt, dat is jouw gevoel,' zei ik. 'Jawel, dat is altijd zo. Op school ook,' zei ze. Elk klein akkefietje bevestigde haar in dat gevoel, terwijl de anderen dat helemaal niet zo bedoelden. De werkelijkheid is zoals je 'm voelt... je krijgt er steeds meer van als dat patroon niet doorbroken wordt. Tante Petra waagde een poging: 'Je wilt heel graag meedoen met de rest, dat begrijp ik. Maar als je weet dat je niet zo hard kunt rennen als de rest, waarom verzin je dan niet iets anders? Je bent slim genoeg. Verstop je achter een boom en kom te voorschijn als ze langskomen, dan kun je ze veel makkelijker tikken bijvoorbeeld. Jij bent weer goed in hele andere dingen. Doe maar gewoon waar jij goed in bent en wat je wel kan.'
'Maar iedereen kan tekenen en schrijven,' zei ze. 'Ja. Maar niet zoals jij! Iedereen is uniek. En iedereen heeft z'n eigen talenten. Wees maar gewoon blij met wie jij bent en wees trots op jezelf. Laat dat maar zien!'

Kleine drama's en mooie levenslessen... Ik vond het vooral mooi om te zien hoe sommige dametjes zich helemaal nergens door van de wijs lieten brengen. Zelfs niet positief of negatief reageerden op de overlevingsstrategie, die bepaalde drama-queens al zo jong ontwikkeld hebben.
.

Waar is Ganpati Spirit morgen?

Hier:

Vertrouwen is Kracht

'Alle angsten zijn illusies,' kom ik tegen in mijn paarse boekje, waarin ik van alles opschrijf wat me te binnen schiet of wat ik hoor of lees. 'Verbinding' staat erbij. Met twee strepen eronder. De grootste en diepste angst van ieder mens is verlatingsangst, volgens mij. We zijn tenslotte uit het grote geheel, de eenheid, de verbinding met alles gestapt om als individueel mens op deze aarde ervaringen op te doen, die ons uiteindelijk weer terug zullen brengen bij de eenheid in onszelf. Het avontuur dat Leven heet, is een grote reis naar jezelf.

Alles en iedereen om je heen laat je jezelf zien. Kijk je met angst en wantrouwen naar de wereld, dan realiseer je je (nog) niet dat je zelf alles in huis hebt om je wereld een wereld van vrede, liefde en geluk te laten zijn. Dat het gaat om de vrede in jezelf, de liefde voor jezelf en het geluk in jezelf. Onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen is een level dat je kunt bereiken door het niet bij een ander te zoeken, maar in jezelf.

Het mooie is dat als je in jezelf die knop om kunt zetten, je wereld zich daar vanzelf naar voegt. Kijken zonder te oordelen naar elke situatie, naar jezelf of anderen, is genoeg. Je kijkt en ziet en accepteert dat het zo is en daarmee verdwijnt alle angst. Dan verdwijnt ook de neiging om het vast te grijpen, te controleren of te regelen. Loslaten is puur vertrouwen. Vertrouwen is kracht. Sinds ik regelmatig 'alles' loslaat en het daarmee overlaat aan het universum of God of hoe je het grote geheel maar wilt zien, gaat alles vanzelf. Beter dan dat ik het zelf ooit zou hebben kunnen bedenken of organiseren. 

. 

De achterflap

Ik had net een verhaal gelezen over een molenaar, die met zoveel liefde het meel voor een heel dorp maalde, dat iedereen heel gelukkig was. Dat merkten ze pas toen de molenaar er niet meer was. XXXXXXXX Wat je ook doet, het gaat om de intentie waarmee je het doet. Dat vertelde ik een juwelier die ik tegenkwam en hij was verbijsterd. Ik verwoordde daarmee wat hij z’n leven lang in stilte deed: sieraden maken met liefde en aandacht voor de mens.

XXXXXXXX: 'Hier zou een verbindend zinnetje tussen moeten om het verband duidelijk te maken,' adviseerde mijn vader, die ik gevraagd had om de tekst voor de achterflap van mijn boek te bekijken. Ik was eerst een beetje verbaasd dat dat niet logisch was, maar bedacht me toen dat dit eigenlijk heel mooi is: Als dat niet 'vanzelf' duidelijk is voor iedereen, dan heb ik dit verhaal ook niet voor niets geschreven!

'Alles wat je met liefde doet, gaat goed. Dat is geen sprookje, dàt is juist de realiteit,' schreef ik ertussen. Joepie, de achterflap is klaar! Het boek bijna.....

.

Cortez (vervolg op buurman en poes)

Diana stuurt een foto van de oude poes Cortez met het volgende bericht: Na zijn opleving zaterdag was hij zondagochtend weer slecht. We zijn maandagavond weer naar de buurman geweest en die heeft toen vooral zijn koppie vastgehouden. Daarna was hij weer wat rustiger maar dinsdagavond liep hij weer slecht en gisterochtend tilde hij zijn kop niet eens op toen ik brokjes in zijn bak deed. Omdat ie zo snel achteruit ging, wilde ik hem dat geen heel weekend meer aandoen en heb bij de dierenarts gevraagd wanneer we daar terecht konden. Vrijdagavond leek mij de beste optie omdat Joanne het dan in het weekend een beetje kan verwerken. Maar gisteravond was Cortez ineens weer een stuk beter: goed lopen, lekker knorren en ook vanochtend kijkt-ie weer helder uit zijn ogen. Ik weet niet meer wat ik nu moet doen. Werkt het door wat de buurman deed en zou het nog een tijdje goed kunnen gaan of is ie echt op en kunnen we hem maar beter zijn rust gunnen? Ik begreep de laatste keer dat Piek ook met niet-vrije dieren kan praten en wil eigenlijk vragen of zij wil vragen wat Cortez zelf wil. Ik heb er een foto bij gedaan. Ik erg benieuwd naar zijn reactie.

Bij deze vraag ik aan Piek of zij de vraag aan Cortez zou willen voorleggen. Misschien kan Cortez zelf ook aangeven of hij baat heeft bij nog meer 'behandeling'. En ja, kan ik alvast zelf beantwoorden: het kan een doorwerking hebben op termijn.
Gek genoeg kan ik momenteel wel berichten ontvangen en ook stukjes op dit blog schrijven, maar mijn eigen mails gaan de deur niet uit... Vandaar deze openbare weg.

(even later):
Het antwoord:
Cortez kwam bij mij meteen binnen als een rustige, evenwichtige kat. Hij wist dat ik er aan zou komen. Hij liep me een beetje hard van stapel dus ik ging een paar stapjes terug en ging naar het moment dat de buurman bezig was met zijn handen. Vroeg wat dat bij hem gedaan had.
'Verstoorde energie rechtzetten,' hoorde ik. Hij liet het zien als een chaos van door elkaar heen lopende energie rond zijn hoofd die nu weer recht staat, als een soort zonnestralen rond zijn hoofd (dus niet met de vorm van zijn koppie meedraaiend maar als verticale stralen).
Hij wil eigenlijk wel dat de buurman zijn hele lijf doet: het koppie apart, dan van zijn rug tot en met zijn staart en via de poten naar de grond.

Toen ging ik naar het punt dat ze hem morgen willen laten inslapen. De reactie was deze: 'Het zou toch niet zo zijn dat ik me moet verstoppen om aan de spuit te ontkomen?!' Hij straalde veel rust en zelfverzekerdheid uit en zei dat hij Joanne nog wil meemaken. Hij vindt dat hij zelf kan gaan als het zijn tijd is. Hij raakte geïrriteerd toen ik hem de spuit liet zien. Begon er tegen te blazen, sloeg het weg met zijn poten en liet merken dat hij heel boos zou zijn als ze dat zouden doen. Hij deed zo lelijk dat ik zei: 'Je wilt het echt niet, hè?' 'Nee, echt niet.'
Nogmaals liet hij weten dat hij in alle rust wil genieten van Joanne. Ik heb het idee dat hij veel naar haar kijkt.

Toen: 'Ik zal Joanne zeggen als het genoeg is.' Hij liet merken dat Joanne (dezelfde) rust heeft (als hij). 'Zij begrijpt dat wel.' Ik vroeg hem of dat niet een te grote verantwoordelijkheid is voor een kind. 'Nee, voor Diana wel maar niet voor Joanne.'

Dit dier kwam de hele tijd heel geïnteresseerd, wijs en rustig op me over. Ik vroeg hem of hij een bewijs kan leveren dat dit gesprek klopt. Hij liet toen zien dat hij zich zal gaan likken, gaan schoonmaken: het leven gaat gewoon door. (Ik vraag normaal gesproken nooit om bewijzen.)
Hij kreeg het laatste woord: Dit is iets tussen Joanne en hem.

Mijn indruk is dat het hier om een kat gaat met een sterke, gezonde geest. Rustig, ook resoluut. Geen 'theater-kat' maar een dier dat met beide benen op de grond staat. Voor de allerzekerste zekerheid vroeg ik hem of ik hem goed begrepen heb. 'Helemaal! Vertel het ze maar!'

Het spuitje gaat niet door morgen...
Lang leve de communicatie, vooral de onzichtbare!

Ganpati Spirit

Ganpati is de koosnaam van Ganesha, de Hindoe-God met de olifantenkop. Die staat voor het opruimen van oude ballast, obstakels, loslaten, zuivering en een nieuw begin. Toepasselijker bestaat niet. Sinds de Ganpati Spirit hier rondwaart is er een grote opruiming in gang gezet. Het kantoor heeft in drie dagen tijd een ware metamorfose ondergaan. Stapels banden en 'oude journalistiek' zijn de deur uit. Belastende documenten uit het verleden zelfs ritueel verbrand!
Vrolijk hebben we het nieuwe begin ingeluid van de vruchtbare samenwerking tussen Ganpati Spirit en Happy View.

.

Handje geholpen

Met de föhn maak ik mijn computer aan, de wasmachine help ik af en toe een tikkeltje met doordraaien en met mijn auto rijd ik het hele land door, maar het mag opeens niet want... het chassisnummer is onleesbaar volgens de garage.

Wat betekent dat toch allemaal, begin ik me af te vragen. Het functioneert wel, maar het hapert. Alles moet een handje geholpen worden. Ai, ai... Alles om je heen is een spiegel. Als dat mijn spiegel is... hoe is het dan met mij gesteld? 

Ik geloof dat ik toe moet geven dat ik altijd maar door ben gegaan, ook al liep ik schade op. Niet omkijken, vooruit. Verder gaan. Maar opeens lijkt het hele universum samen te spannen om alle wonden uit het verleden te helen, de berg ballast die nog achter me lag af te voeren en mij vleugels aan te meten om straks echt te kunnen vliegen. 

.

De buurman en de poes

'Ik heb een verhaal voor je,' zei Diana, de moeder van mijn grote nicht - die al bijna tien is. Het was haar opgevallen dat het de laatste tijd wat stilviel op mijn blog. Dat is overigens niet zozeer gebrek aan inspiratie, maar meer een gevolg van de stroomversnelling waarin mijn leven is beland. Niet bij te benen op papier...
Het verhaal ging over de buurman. Een zeurpiet met wie ze heel wat te stellen hadden. Hun dakterrassen grenzen aan elkaar en hij kon al mopperen over de rook van de barbecue. Nu was de oude poes ziek. Viel om en kon nauwelijks meer lopen, mauwde klaaglijk en had pijn. Diana wilde hem nog even laten genieten van het zonnetje en nam hem mee naar het dakterras. Daar zag de buurman het tafereel en vroeg: Is hij ziek? Toen vertelde hij dat hij dieren wel eens beter kon maken. 'Kom maar even langs.' Hij was een tijdje gaan zitten met de poes en had z'n handen erop gelegd. Wat hij precies deed, kon hij niet vertellen. Maar daarna kon het oude beestje weer recht lopen en ging ergens rustig liggen knorren. De behandeling gaat nog twee keer herhaald worden. Of de poes nu echt beter wordt of niet, hij voelt zich er in elk geval lekkerder door. 'Als ik die verhalen van jou niet gehoord en gelezen had, had ik het misschien niet eens geprobeerd,' zei Diana. En zelfs de burenrelatie geneest ervan!
.

Het grote plan

De wegen van het universum zijn ingenieus en imposant. Ik had een droom. Een doel. Een ideaal. Gaandeweg ontdekte ik dat ik de precieze invulling daarvan beter kon loslaten, omdat het universum dan pas de kans krijgt het te gaan organiseren. Beter dan ik zelf. Ik hoef zelf niet te bedenken hoe en met wie, ik hoef het alleen maar de kans te geven te gebeuren. Als ik ruimte maak, alle invullingen loslaat, het overlaat aan het 'grotere' kan ik vol verwondering en dankbaarheid zien hoe het zichzelf aan het organiseren is.
Zoals ik me een grote bos bloemen voorstelde op tafel. Ik hoefde niet eens naar de bloemenwinkel. Ik hoefde ook niet zelf te bedenken van wie ik ze zou krijgen. Ze staan er opeens. Elke eigen invulling zou een belemmering zijn geweest om het te regelen.
Als zulke wonderen gebeuren, ga je vanzelf meer en meer vertrouwen en loslaten. Maar ook inzien dat elke eigen invulling gebrek aan vertrouwen is, verzet tegen het 'grote plan' en weerstand tegen 'dat wat is'.
Ik geloof dat het enige wat wij mensen te leren hebben is dat wij alleen zelf onszelf in de weg kunnen staan. We kunnen het zelf niet beter regelen en organiseren. Alles is er al. Als je daaraan twijfelt, is het er niet. Als je denkt dat je daar hard voor moet werken of een gevecht voor moet leveren, dan is dat zo. Als je beseft dat het alleen je eigen verzet is en dat opgeeft, zal je het zien...
.

Zonnebloemen

De woonkamer was zo opgeruimd en leeg dat ik het bijna ongezellig vond en meteen de neiging had om overal weer wat neer te zetten. 'Als je nou een grote bos bloemen op tafel zet, ziet het er meteen heel anders uit,' suggereerde maatje 3. Dus nadat ik mijn gescheiden afval in verschillende containers had gedeponeerd, wandelde ik even langs de bloemenwinkel. Hoe kan dat nou? Alle normaal gesproken kleurig en fleurig gevulde emmers waren leeg! Dan maar effe geen bloemen, dacht ik. Nog geen half uur later stond 'zusje' Caroline op de stoep. Met een gigantische bos zonnebloemen! Wat een vrolijkheid in huis.

'Als je iets nodig hebt, moet je het vragen,' was me net verteld. Ik had Piek om roefadvies gevraagd: We zoeken een antwoord op de vraag hoe we de boel kunnen financieren. Komt het naar ons toe? Zien we iets nog niet? Wordt er voor ons gezorgd als wij doen wat we te doen hebben?
Piek vanuit de roef: 'Ga en er zal gegeven worden. Jullie moeten in vertrouwen gaan. Dat wat ze (we dus) zeggen zullen ze moeten voorleven. Toen hoorde ik dat er minimaal nodig is voor maximaal bereik. Er zullen stenen en gaten op de weg zijn maar die zijn er alleen als je ze ziet en als je je er op fixeert. Advies: Ver naar de horizon kijken, het doel. Niet naar de eerste meters. Blik opgeheven en vooruit. Als je wat nodig hebt, vraag er dan om. Durf dus te vragen wat je op dát moment nodig hebt. Niet meer.'

Aan wie moeten we dat dan vragen? vroeg ik me alleen nog af.
De zonnebloemen gaven het antwoord. Ze kwamen uit zichzelf.
.

Rechtdoor

Een tijd geleden droomde ik nog dat de weg geblokkeerd was en ik koppig probeerde er toch doorheen te komen, maar men hield mij tegen. Frustratie... Toen wees iemand me erop dat als ik een stukje achteruit ging, ik linksaf kon slaan en zo door kon rijden. (zie 'de vrije weg')
Gisteren wandelde ik in alle vroegte door de wakker wordende stad, terwijl 'maatje 3' nog lekker lag te slapen. Voortvarend was hij mij komen helpen met opruimen, weg met alle overbodige ballast!
Het hele verleden kwam voorbij, met al z'n ups en downs. Vervolgens hebben we de open haard aan gestoken en een mooie fles wijn soldaat gemaakt, die zich had verstopt in een rommelige hoek van de kamer. De duizend plannen, waar we onafhankelijk van elkaar al mee rond liepen, lijken elkaar naadloos aan te vullen en te versterken. Ze kunnen niet wachten tot de weg vrij is.
Hoe gaan we dat doen? vroeg ik me af, maar het zonnetje lachte me zorgeloos toe. Geen wolkje aan de lucht. Er kwam van opzij een fietser aan, die pontificaal z'n arm uitstak naar links. Dus ik kon doorlopen. Maar hij sloeg niet af. Terwijl hij mij voor liet gaan, stamelde hij: 'Nou ja, ik hoef helemaal niet naar links. Dat is vreemd dat ik dat denk, hè?' Verbijsterd keek ik hem aan en zei: 'Nou, recht vooruit dan maar!'
.