Muizen (vervolg)

Geen muis meer gezien! Wel een klein beetje gehoord, maar alleen achter de muren. Zouden ze soms vergaderd hebben en de brutale kleintjes tot de orde hebben geroepen? Zouden ze het misschien waarderen dat ze hier niet de dood ingejaagd worden? Toch bijzonder, dat muizen rekening met je houden.
Piek, die de muizen wel lollig vond, vroeg zich af of ik ze niet stiekem ook wel waardeerde. 'Ik heb niks tegen ze, net zo min als tegen olifanten en apen, maar die wil ik ook niet in huis,' zei ik. 'En hun gedrag - het struinen in de keukenlades enzo - waardeer ik zeker niet.' Maar toegegeven, ik ben niet meer bang voor muizen sinds die gesprekken. Gisteren vroeg ik me af waarom ze eigenlijk zo ongezond eten. Chocola en suiker, snoep en kaas. Dat eten konijnen echt niet.

Vandaag ging Piek nog even terug naar de muizen en kreeg meteen te horen dat zij hun plaats kennen. 'Maar het zijn heel grensverleggende diertjes. Dat hoort bij ze. Het zijn vrolijke, levenslustige dieren die de ruimte pakken die ze krijgen. Maar een terugfluiten accepteren ze kennelijk heel snel. Net zo vrolijk, zonder morren. Ik heb ze bedankt voor de medewerking en de hoop uitgesproken dat het zo blijft en dat mensen ook zo makkelijk met elkaar om zouden kunnen gaan. Ik ben niet op het eten ingegaan omdat ik ze niet weer op een idee wilde brengen. Het is goed zo.'

Potverdorie, bedenk ik me vanmiddag opeens. Wat een les is dit. Ze pakken de ruimte die ze krijgen. Zo werkt dat. Ik kan me opeens allerlei situaties bedenken waarin mensen ook de ruimte pakken, die er is. Ik ben het type helemaal niet om grenzen te stellen en te zeggen: Dit is mijn ruimte en dat is jouw ruimte. Ik ben een behoorlijk tolerant persoon eigenlijk. Ik vind grenzen tussen landen al vrij idioot. Wat is nou 'mijn' eigenlijk? De wereld is van ons allemaal en eigenlijk niet eens van ons. We mogen er op vertoeven. En we zouden er wel eens wat beter voor mogen zorgen, voor die aarde. Daar zit ik dan. De muizen respecteren mijn ruimte. Misschien moet ik eens wat vaker mijn ruimte opeisen?

Want ik heb ook nog buren, die natuurlijk ook hun eigen ruimte hebben. Maar ze nemen nog veel meer ruimte in beslag als ze tekeer gaan. Dagelijks dringt hun gegil bij mij binnen. En als ze niet tegen elkaar schreeuwen, gaan ze op een andere manier tekeer. Hè bah. Moet ik die nu ook terug gaan dringen om mijn eigen ruimte te beschermen? Eigenlijk wel. Of zou hiervoor ook onzichtbare communicatie beschikbaar zijn? Laat ik eens experimenteren...

Tot zover stond dit bericht heel even op mijn weblog. Maar ik haalde het er vrij snel weer af. Te negatief, vond ik. Los het zelf op en val daar anderen niet mee lastig. Waarom zet ik het er dan nu weer op? Omdat ik me opeens realiseer hoe lekker rustig het is. Ongeveer sinds ik het opschreef, is het stil geworden hiernaast. Weer een wonder. Komt dat even goed uit, ik verzamel namelijk wonderen. En zo liep dit verhaaltje toch nog goed af.

...
.