Doen

Het blijft natuurlijk een boeiende vraag (zie eerder bericht: Osho) of je dan helemaal niks moet doen. Stel je voor dat iedereen thuis bleef zitten en niks deed. We moeten toch iets eten, bijvoorbeeld. En je moet toch doelen stellen om iets te bereiken? Doelgericht aan de slag? Dat laatste is interessant, want dat leert iedereen en probeert iedereen. Maar ik betwijfel het. Natuurlijk, ook ik moet keuzes maken. Kiezen wat ik wel of niet eet en wat ik wel of niet doe. Soms doe ik bewust een tijdje niets en gebeurt er juist van alles. Als ik ruimte maak (daar ben ik nog het meest mee bezig, geloof ik) komt er vanzelf van alles op mijn pad. Daar hou ik van, want ik hou van verrassingen in het leven.
Ooit werd ik gebeld door een oud collega of ik tijdens haar zwangerschapsverlof haar lessen over wilde nemen. Ik ging naar Rotterdam om op die school te kijken, het was prachtig weer, ik vond het daar leuk en alles was al geregeld. Dus ging ik lesgeven. Zij kwam niet meer terug en ik bleef lesgeven en steeds was het mooi weer. Het had een heleboel gevolgen op andere terreinen. Op een gegeven moment was het genoeg en hield ik ermee op. Daar waren al een heleboel aanleidingen voor, maar de laatste was de druppel. Een week later zat ik in het vliegtuig naar India en begon het verhaal van de kinderarbeid.
Ben ik de regisseur of wordt dat allemaal geregisseerd? Ik heb regelmatig het gevoel gehad dat ik misschien wel denk dat ik zelf keuzes maak, maar als je achteraf bekijkt hoe ingenieus alles in elkaar steekt en past, vraag ik me af of dat wel waar is.
Er liggen wel wensen aan ten grondslag, ik wilde bijvoorbeeld wel weer naar India en ook weer zelf dingen maken. Dat gebeurde. Maar zonder dat ik er heel actief en doelgericht mee aan de slag was gegaan. Er gebeurde 'vanzelf' meer dan ik had kunnen bedenken of organiseren. Wij zijn maar kleine radartjes in een groot geheel. We kunnen wel van alles willen en plannen en onder controle proberen te krijgen, maar soms wijzen alle tekenen erop dat je iets juist los moet laten. Als je doet wat de bedoeling is, voel je dat wel. Het stroomt vanzelf en je staat er verbaasd bij te kijken. Als je je verzet tegen die stroom, heb je het zwaar. Dus het enige wat we moeten doen is eigenlijk ons verzet opgeven. En verzet is ook het vreselijk je best doen, je zorgen maken, twijfelen, de zaken onder controle willen hebben. Dat komt echt allemaal voort uit angst. En angst is het tegenovergestelde van vertrouwen.
'Als je twijfelt, niet doen,' zei iemand eens tegen mij. Dat is een goeie. Over de dingen die je echt te doen hebt, denk je niet na. Die doe je gewoon. Die komen op je pad, je pakt ze op en je weet wat je te doen staat. Dus: Gewoon doen. Als je honger hebt ga je ook eten. En niet eerst nadenken over wat je volgend jaar gaat eten. Je volgt je gevoel. Dat is duidelijk. Dat heeft je iets te vertellen. Ook (juist) als je je ergens niet lekker bij voelt. En het is bevrijdend om dan te ontdekken wat dat is en er heel goed naar te luisteren.


.