Spiegel

“Wanneer gij met een beschuldigende vinger naar een ander wijst,
wijzen drie andere vingers naar uzelf”
een Afghaanse boer

"Iemand niet vergeven is net als zelf uit de gifbeker drinken
en verwachten dat iemand anders sterft"
Secret quote van de dag

"In veel songteksten klinken de liefde en de relatie als een obsessie en een totale afhankelijkheid van de ander, zeg maar gerust als een flinke verslaving. Hetzelfde zie je terug in relatiedrama’s in films."
Peter de Kock blogt over 'codependency'

"Do you want to meet the love of your life?
Look in the mirror."
Byron Katie

Hoe we naar anderen kijken, vertelt hoe we naar onszelf kijken. En andersom. De spiegel levert ons alle antwoorden. Zoals de pot de ketel verwijt... En 'Wat je zegt ben je zelf,' wat wij als kind al naar elkaar riepen, wat een wijsheid! De spiegel is fascinerend, cruciaal en zeer verhelderend in het leren kennen van jezelf. Blijven hangen in verwijten naar anderen heeft geen zin. Het wijst op je eigen tekort. Het is zelfs iets waar je dankbaar voor kunt zijn, want het vertelt je aan welk deel in jezelf je nog te werken hebt. Alleen die conclusie kan ik trekken als iets mij raakt of kwetst. Iets in mij is dan kennelijk nog niet sterk genoeg om opgewassen te zijn tegen kritiek of commentaar. Het gaat niet om de ander, het gaat nooit om de ander. De ander is de spiegel waardoor we kunnen groeien.

Maar, nu komt de hele dikke maar: Wat zien we wel en wat zien we niet? Wat me opvalt is dat we direct geneigd zijn om kritiek wel tot ons te nemen en binnen te laten komen, zelfs als het niet eens zo bedoeld is kunnen mensen het zo opvatten. Complimenten of positieve feedback zijn kennelijk veel moeilijker om toe te laten. Wat zegt dat over ons zelfbeeld? Ook dat is een spiegel, die anderen ons voorhouden.
Iemand geloofde gewoonweg niet dat ik het meende, toen ik oprecht iets enthousiast beaamde. Een ander werd helemaal rood toen ik hem een compliment gaf over z'n nieuwe bril. Ik moest het twee keer zeggen trouwens, de eerste keer hoorde hij het helemaal niet. Ik ken iemand die nooit reageert op een positief of aardig bericht, maar direct aan de lijn hangt als er een probleem is of als ik ongeduldig begin te worden. Ik ken ook iemand die meteen vrolijk wordt en het nog wel tien keer wil horen als ik ergens blij mee ben en hem bedank. Dat doe ik, al wil hij het 1000 keer horen. Hij groeit ervan, dat is goed. Hij voedt zichzelf met positiviteit, het is zijn motor.

Eigenlijk zouden we helemaal niet zo afhankelijk moeten zijn van de reacties van anderen - dat maakt ons nou net zo 'codependent'. Maar als we er dan toch gevoelig voor zijn, laten we het dan vooral zijn voor complimenten en geschenken. Want de verbazing en ongelovigheid, het bagatelliseren ervan is waarschijnlijk net zo groot als de behoefte er aan. Als we onze medemens dankbaar zijn voor positieve interesse, weet die ook dat het de moeite waard is zo'n compliment te geven en is dat ook weer een geschenk. Zie je, dat het niet zo moeilijk is de wereld mooier te maken?

.