Calvinistische mier

'Calvinistische mier! Je moet zeker voor straf rode mier worden als je in je vorige leven teveel gelummeld heb?' Ineens kom ik deze reactie van mezelf tegen op een gesprek van Piek met een grote mier in het bos. Ik probeer doelgericht door mijn oude mails heen te bladeren om er achter te komen hoeveel kilometers ik in 2009 gemaakt heb, want dat wil de accountant weten. Tien keer heb ik de verleiding weerstaan, maar nu ben ik toch echt afgeleid. Ik laat me door mezelf verleiden een blogje te schrijven, ondanks mijn brave voornemen dat kilometer-varkentje even te wassen.
'Waarom hou je dat nou niet netjes bij in je agenda, Petra?' vraag ik streng aan mezelf. Ik weet het antwoord wel: Er was een periode dat werkelijk alles wat ik in mijn agenda had genoteerd gewoon niet door ging. Je kon het zo gek niet bedenken of het werd afgezegd, iemand was ziek, er kwam iets tussen of er werd opeens ingebroken in mijn auto de avond voor ik naar de Ardennen wilde vertrekken. Het begon met mijn reis naar India: ticket geboekt, koffer klaar, maar geen visum. Ondanks dat Ghandi mij bemoedigend aankeek vanaf vele muren in de ambassade. Misschien vond het universum het nodig dat ik meer bij de dag ging leven. Of dat ik iets anders te doen had.
Korte tijd heb ik het systeem nog gehanteerd om achteraf dingen in mijn agenda te zetten, maar al snel vergat ik dat. Het werd het een gewoonte om gewoon niet te lang vantevoren afspraken te maken. Dan kan je alles onthouden. Terugblikkend kan ik in elk geval concluderen dat het ertoe geleid heeft dat mensen mij in elk geval weten te vinden voor spontane acties. 'Welkom in Tsjechië!' en 'Ga je mee naar een concert in Brugge?' of 'Heb je zin om mee te gaan naar Jordanië?' (Als het binnenkort even stilvalt op mijn weblog zit ik in Petra! En heb ik het niet in mijn agenda gezet.)
Wat in elk geval in een vergevorderd stadium bereikt is, is dat ik me vrij voel. Ik word niet geleefd door mijn agenda! Opvallend is vooral wat er wel doorging. Het regelde en plande zichzelf. Het filmen van bepaalde personen, die regelrecht contact hebben met 'het hogere' (tussen aanhalingstekens, want het is niet hoger, het is om ons heen) zoals de grootmoeders, White Bull, St. Germain, engelen... Er is een plan, ik kan er niet omheen. Er is ook een regisseur en ja, ik heb ook nog wel wat te zeggen, maar ongeveer alleen 'ja, ik doe het.' Of niet en dan ligt de boel plat. Maar godzijdank: Ik ben geen calvinistische rode mier! Hoewel ik me wel herken in 'de grond omwoelen'. Maar mier: Dat kan ook met plezier!

...