Terwijl een vader de krant probeert te lezen, valt z'n zoontje 'm voortdurend lastig. De vader wordt er een beetje moe van en daarom scheurt hij een pagina uit waarop de wereldkaart staat afgebeeld. Hij scheurt die in stukken en zegt tegen z'n zoon: "Zo, nu heb je iets te doen. Ik wil wel eens zien of je 'm weer helemaal goed in elkaar kunt zetten."
Hij gaat rustig verder met lezen, ervan uitgaande dat z'n zoon de rest van de dag wel zoet is met deze opdracht. Maar een kwartier later staat de jongen alweer voor z'n neus. Met de kaart.
"Heeft je moeder je soms geografie geleerd?" vraagt de vader verbijsterd.
"Ik weet niet eens wat dat is," antwoordt de zoon. "Maar er stond een foto van een man op de achterkant. Dus ik heb die man in elkaar gezet en toen bleek ik de wereld ook weer in elkaar gezet te hebben."
Een prachtig symbolisch verhaaltje weer van Paulo Coelho, dat ik net tegen het lijf loop. Zoals jullie inmiddels wel weten ben ik steeds weer verrast hoe ik de puzzelstukjes op verschillende plekken tegenkom. Het daagt me uit goed op te letten. Voor ik in slaap viel gisteren sloeg ik nog even een boek open en las hoe iemand betoogde dat je door zelfstudie en zelfonderzoek bij de ware wijsheid uitkomt. Door zelfverwezenlijking bereik je 'de waarheid' zogezegd en niet door de wereld te bestuderen en te bekritiseren. Wat een 'toeval' weer, denk ik dan. Maar nu herinner ik me ook dat ik me gisteren afvroeg wat meester Germanus (st Germain) precies bedoelde toen hij me liet weten dat mijn werkwijze hem beviel en dat ik zelf wel wist waarom.
.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten