Hoofddoekendag

Mooi initiatief van ene Christie uit Den Haag: Zij roept iedereen op om woensdag met een hoofddoek om te gaan stemmen als steunbetuiging aan onze medemens over wiens hoofd(doek) Wilders' PVV in Den Haag en Almere schijnbaar een verkiezingsoverwinning dreigt te gaan behalen. Wilders wil alle hoofddoeken verbieden bij gemeentelijke instellingen en organisaties die ook maar 1 cent subsidie ontvangen.
Het is inderdaad te bizar voor woorden dat een partij, die durft te zeggen dat ze voor de vrijheid staat en vooral doelt op vrijheid van meningsuiting andere mensen vrijheid wil ontnemen. Wat is vrijheid eigenlijk? Dat niet in elk geval.
Vrijheid is het tegenovergestelde van angst, bedacht ik vanmorgen. Wilders voert een angstpolitiek en voelt zich alleen maar bedreigd. Partij van de angst dus. Het vervelende is dat angst besmettelijk is - tenminste voor wie er vatbaar voor is. Ik vind dan ook dat we vooral niet bang moeten zijn voor Wilders en ook de angst voor Wilders helemaal niet moeten voeden. In plaats van ergens tegen strijden is het beter om het alternatief te laten zien, het goede voorbeeld te geven. Een actie tegen Wilders is dus geen goed idee.
Achter onze medemens gaan staan en laten zien dat we geen onderscheid maken, dat is wel een goed idee. Zelf zie ik dat zelfs als de functie die Wilders heeft in ons land. Hij roept ons in feite op om wakker te worden, op te staan en ons niet bang te laten maken, om onze naastenliefde en solidariteit te betonen. Dan is dit wel een mooie actie.
Ik heb het trouwens al een keer gedaan. Ik was op uitnodiging van de SP in de Ridderzaal op Prinsjesdag en bij toeval lag mijn hoedje nog in de auto en mijn auto stond in een parkeergarage in Rotterdam, waar ik de avond daarvoor niet meer in kon. Toen heb ik ook pontificaal mijn sjaal om mijn hoofd gedaan. Zo ook Wilders nog met een dodelijke blik aangekeken, maar dat heeft niet geholpen.
Ook de aanval van Wilders op hoofddoekjes werkt trouwens niet. Ik sprak in Den Haag eens een Marokkaanse vrouw, die me vertelde dat ze vroeger nooit een hoofddoekje droeg, maar tegenwoordig wel en dat had vooral te maken met het ongemakkelijke gevoel dat zij had 'niet gewenst' te zijn. Het voelde voor haar als bescherming, afscherming dus, ze voelde zich daarmee veiliger. Laten we mensen zoals zij dan vooral het gevoel geven dat ze er wèl mogen zijn. Laten we ze een glimlach schenken als we ze ontmoeten, een praatje maken als we de kans krijgen en ze daarmee - elke dag! - een hart onder de riem steken!

.