In geuren en kleuren sta ik het verhaal van de hond die ik van de week heb gefilmd te vertellen aan een dierenliefhebber en z'n vriendin, een bijzonder stel waar ik mee aan de praat ben geraakt op het feestje van een vriendin. Het was de liefste hond, die ik ooit gezien heb, maar hij had een paar keer gebeten. Piek werd erbij gehaald om te kijken wat er aan de hand was.
De hond was door zijn eerste eigenaar na 7 jaar weggedaan omdat hij geen tijd meer had en de hond meer aandacht gunde. Bij de volgende familie was hij twee jaar geweest, maar ook daar was te weinig tijd voor de hond en na een geslaagde logeerpartij lieten ze 'm achter bij vrienden, die naar eigen zeggen toe waren aan een hond. 'Wanneer ga ik hier weer weg?' vroeg de hond aan Piek. Het was een hele lieve, trouwe hond en hij kon nog steeds niet begrijpen waarom zijn eerste baasje hem weggedaan had. Het kostte heel wat moeite om hem ervan te verzekeren dat hij bij deze familie mocht blijven. Figuurlijk stapte hij uiteindelijk de familiekring in en nam z'n plek in. Bijten was nu niet meer aan de orde. Dat paste ook helemaal niet bij hem. Het had te maken gehad met het feit dat hij zich erbuiten voelde staan en daarom vond dat de mensen het recht niet hadden aan hem te trekken. De hond is nu nog liever en veel rustiger. Het is een van de ontroerendste verhalen die ik ooit gefilmd heb.
'Wat een belachelijk verhaal!' reageert de dierenliefhebber. Alsof ik een klap in mijn gezicht krijg. 'Dat geloof ik echt niet. Volkomen belachelijk.' Voordat ik het begon te vertellen had hij nog gezegd dat hij ook wel dierencommunicatie wilde gaan doen. Volgens zijn vriendin doet hij dat tot op zekere hoogte ook al met z'n eigen dieren. Ik heb ondertussen spijt dat ik het verteld heb. Het voelt alsof ik parels voor de zwijnen heb gegooid. Verkeerd ingeschat. Natuurlijk hoeft hij het niet te geloven, ik heb ondertussen wel geleerd dat ik mensen niet hoef te overtuigen. Maar het belachelijk maken, dat gaat me te ver. 'Ik vertel gewoon een verhaal. Je hoeft toch geen oordeel te hebben?' zeg ik.
Uiteindelijk valt hij me om de nek en zegt 'sorry, sorry, sorry.' 'Okee, goed.' Dat waardeer ik wel, met tranen in mijn ogen overigens. 'Wat heb jij je hart aan de buitenkant zitten zeg!' zegt z'n vriendin later. 'De wereld is niet zo mooi, jij wil het mooier maken dan het is.' Dat klopt. Ik heb er zelfs hard aan gewerkt om de harde laagjes er bij mezelf vanaf te krijgen. 'Dan zal je vaak teleurgesteld worden,' zegt ze. Dat weet ik niet. De volgende stap: Opgewassen zijn tegen hardheid en negativiteit zonder daar zelf door te verharden. Het is niet erg wat er gebeurd is, ik moet me gewoon niet door zoiets uit het veld laten slaan. Eigenlijk is het ook wel mooi. Het 'sorry' was zijn binnenkant, het belachelijk maken zijn buitenkant.
.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Lieve Petra,
BeantwoordenVerwijderenDit verhaal herinnert me weer eens aan wat me jaren geleden al werd voorgehouden en wat ook steeds weer terug komt, namelijk het gegeven dat onze wereld in een snel tempo aan het veranderen, aan het groeienis. Als gevolg hiervan en als deel daarvan komen alle ellementen in opstand die door deze verandering hun taak hebben volbracht.
Het is zoals onze innerlijke groei. Hoe meer wij ons afstemmen op het licht en ons hogere zelf, des te harder bonst ons ego op de deur om onze aandacht op te eisen. Om dan in onze kracht te blijven staan is niet altijd eenvoudig, maar jij en ik weten dat het wel kan.
Je zal geregeld in situaties komen die een uitdaging vormen maar deze situaties vormen tevens een geschenk voor jou om je te laten zien waar jij staat en vooral, dat het goed is waar jij staat.
Neen, het is niet prettig om zo aangevallen te worden maar als je beseft dat die energie niet meer bij jou hoort maar bij hem dan kan het je al niet meer raken. Bedenk hierbij ook in dit specifieke geval dat jaloezie nog wel eens een rol zou kunnen spelen.
Die man wil dat misschien wel heel graag, het communiceren met dieren. Jouw verhaal en dat van Piek herinneren hem wellicht aan de plaats waar hij nu staat. Hij voelt dat en is daar misschien helemaal niet zo blij mee. "Waarom zij wel en ik niet" ?
Neen, hoe meer wij groeien en overgaan in het nieuwe tijdperk, des te harder zal er aan ons getrokken worden.
Overigens, en dat heb je heel goed aangevoeld, is het niet van belang of men je verhaal gelooft of niet. De bewijzen liegen er echter niet om.
Bedenk wat je onlangs nog gezegd is: ga voort op jouw prachtige pad en zie niet om. Laat je door niets of niemand tegenhouden want jij bent een baken voor velen die samen met jou en mij en vele andere de overstap willen maken naar een kompleet nieuwe wereld waarin datgene dat we nu nog wonderen noemen, als normaal zal worden aanvaard.
Lieve groet,
Jan
Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.
BeantwoordenVerwijderenDeze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenIk geloof niet dat in de nieuwe wereld zo gereageerd wordt, daar is alles toch echt iets fijngevoeliger.
BeantwoordenVerwijderenLieve Petra,
BeantwoordenVerwijderenOntroerend om het verhaal van onze hond zo goed doorvoeld beschreven te zien. Want inderdaad ja, het was werkelijk een heel bijzondere ervaring die jij hebt gefilmd, Piek heeft gehoord en wij alledrie ook hebben gezien. Hondlief was onrustig, dribbelig, aanvankelijk niet gewillig maar uiteindelijk toch zo dapper om zich over te geven, om te vertrouwen op ons en op zichzelf!
Vertrouw jij ook maar echt op die haarfijne intuïtie van je; er is iets wezenlijks veranderd die middag, er heeft een shift plaatsgevonden bij de hond en wij hebben dat proces meegemaakt. Ons gezin ervaart dat nu iedere dag!
Lieve groet,
Margreet
"'De wereld is niet zo mooi, jij wil het mooier maken dan het is.' Dat klopt."
BeantwoordenVerwijderenEn dat gaat je lukken,
want je staat hier niet alleen in!